keçərdi Müəllim.
Cüceloğlu: İndi sizdən xahiş edirəm, lütfən bir an arxanıza söykənin, gözlərinizi bağlayın və bu səhər evdən çıxarkən evdə buraxdıqlarınızdan birinin həqiqətən öləcəyini düşünün, dünənki axşamınızı necə keçirərdiz? Eyni söhbət olardı? Onunla eyni mövzuları mı danışardınız? Eyni mövzular, müzakirə və ya gərginlik yaradardınızmı? Yoxsa əhəmiyyətsiz hesab edərdiniz? Bu səhər evdən çıxarkən, bu son görüşdə ona nə deyərdiniz? Onu qucaqlamaqda tərəddüd edərdiz? Çox möhkəm qucaqlaşmağa, yoxsa güzgüdə özünüzə vaxt ayırardınız? Ürəyinizin dərinliyindən gələn bir səs «Səni həqiqətən çox sevirəm» deməyə nə ehtiyac var deyə səsləyərdimi? Onun öləcək olması sizin ona duyduğunuz sevgini artırmazdımı?
Burada bəzi iştirakçılar Ağlayır. Aydındır ki dünən axşam etdiklərindən bir qisminin nə qədər mənasız olduğunu indi fərq etmişlər.
Cüceloğlu: İndi gözlərinizi aça bilərsiniz, görəsən neçə mübahisəmizi bu qədər gərəksiz formalarda edirik, neçəsi həqiqətən həyatda qarşımızdakının varlığından daha əhəmiyyətli ?
Yaratdığımız inciklikləri təmir etmə imkanımız həqiqətən varmı?
Buna vaxtımız həqiqətən qaldı