Bir yara bir ömürü hər gün necə qanadar...
Sən yarammışsan və mən o yarayla yaşamışam illərlə...
Mən hər gün belə can ağrısıyla gözlərimi açıram, gecələrə qədər də yaramı qucaqlamağa çalışıram...
Məgər mən səni, nə qədər içimdə saxlamışam, bilmədən illərcə belə yaşamışam...


Həmişə gizlidən səni istəmişəm, ürəkdən səni gizlicə sevmişəm, amma etiraf edə bilməmişəm özümə belə...
İndi tək üsyanım səhv zaman olması... Yaranı daşımışam əsl xoşbəxtliyi keçərək...
Məgər hər şey nə qədər naşıymış, o illər niyə səhv gəldi bu etiraf, bu səhvsə yaxşı bəs niyə etdiyim digər səhvlər...
Bunların cavabını axtarıram hər gün...

Ən uzaqdakına keçilən sonsuz dözümlülüklər, ən yaxındakına isə tanınmayan şanslar...
Qarmaqarışığam, peşmanam, o qorxunc atəş yandırır məni hər gün...
Özümə də sənə də haqsızlıq etmişəm...
Dilimdə minlərlə üsyan sözü sığınır indi, bu üsyanlar həmişə özümə...

Sən elə məndəsən ki, və elə dərinlərdəsən ki...
Mənimsən, həmişə tək mənim. Mənim heç olamasan da...
Sən ürəyimə aidsən, bunu bilmirsən...
İstəyirəm, çarəsizəm, qovuşa bilmirəm indi...
Ürəyimin tək dərdi!

İçimi tək yüngülləşdirən təslimiyyət, gələcəyi bilməmək hər şey qismət...
Artıq gələcəyi də keçdim mən...Mən səni daim gözləyəcəyəm....

Döysəm bütün qapıları bağlanarmı bu yara...?
Bütün bu qapıları bağlasam üşüyərəmmi tək başına...?
O qədər dərin yaşayıram ki, səni və o qədər yanımda hiss edirəm ki...
Sözlər kifayət etmir, izah etməyə çalışanda...
İndi səninlə amma sənsizmi; keçəcək mövsümlər, mən hamı üşüyəcəyəmmi balım...
Ölüm kimi gəlir hər şey...!