Tərk edilmiş, viranə yalnızlıqların sahilində yol almaq kimi sənsiz zamanlarda olmaq. Nə bir gəmi yanaşar bu limana, nə bir gəmi fiti eşidilər.


Ayaq izlərim belə qarda gedən adam izi kimi görünər tozlu yerlərdə. Axtarılıram qaranlığın tənhalığında. Sənli xəyallar quruyuram.


Gözlərimi bağlayıb; əllərimi dərin qaralığa uzadıb səni tutmağa çalışıram.. Bir an bir işıq görürəm, sevinirəm.. Sonra.. Sonrası yox..


Bəlkə.. Bəlkə də bir gün deyirəm.. Özümə təsəllilər uydururam..

Ürkək addımlarım ard-arda gəlir.. Addımlarım o qaranlıqda rəngli bağçaları keçir.. Görmək istəmək rənglərin ortaya çıxmasını təmin edirmiş..


Qaranlıqlardan çiçəklər açdırmaq, ürəyimin gözlərinə yol verməkdən keçirmiş.. Boşluq, qaranlıq, xəyallarım, mən..


Qarışıqlığın ortasındakı dəli edən səssizlik.. Beynim key, ürəyim fırtınalı.. Həbs olmuşam sənsizliyin dəmir barmaqlıqlarına..

Rəngi solğun idi şəkillərin.. Neçə dəfə keçdi üzərlərindən həsrət karvanlarım.. Hər bir qıvrımı əzbərlənmiş silüetin şəkillərdəki..


Anlaya bilərmi kimsə özünlə danışmaq nədir? Öz-özünə suallar soruşub, cavablar axtarmaq? Çox zaman özünü aldatmaq cavablarınla? Var bunları yaşayan?


Dağlarmı, yollarmı maneədir? Nə üçün gələ bilməz oldu uzaq xəyallarım? Tutan, maneə törədən nədir?


Zaman dayandı, mən dayandım.. İçimdəki yağış dolu oldu, sellər axır ürəyimin pəncərələrindən..

İncik bədənim çətinliklə daşıyır içimdəki dəli duyğuları.. Ağlım oyunlarına davam edir.. Harada bitəcəyini bilmədən.. Sonunun nə olacağını bilmədən..


Bəziləri çıxıb dayan deməlidir.. Bu mübarizə bitməlidir deməli və bitirə bilməli.. Uzaqların sevdasını çəkmək çox ağırdır..


Bir özün olursan yanında, sonra yenə özün.. Hər an dəyişən hisslərini öz-özünə yaşayırsan.. Halbuki insan ictimai bir canlı deyilmi?


Duyğularını paylaşması lazım deyilmi? Necə? Necə olacaq bu? Uzaqlara səslənəndə yalnız səsinin əksini eşidirsənsə..

An gələr, donar hər şey.. O nöqtədə yeni başlanğıclara qapılar