Məktub qutusunda hər zamankindən fərqli rəngdə bir məktub görmüş
və təlaşla əlinə almışdı. Amma bu "O"nun özünə ən çox yaraşdırdığı rəngdə idi.
Anlamışdı məktubun kimdən olduğunu bəlkə də.Açsa idimi dərhal oracıqda.
Ovucları arasına möhkəmcə yerləşdirdikdən sonra yola çıxdı.
Uğruna qitələr dəyişdirilən bir sevginin küllərindəki həyatın
səhərində səbəbsiz bir yola qoyuldu.Ovucları arasında sıxışmış mavi
və adsız məktub oxuyacaq gözləri gözləyər halda fəryad edir kim idi.
Açsa idimi?
Xeyr xeyr.Açmamalı idi.Bir ayrılıq sözü ilə bitirdi bəlkə də məktub.
Acı dolu işarətlər tökülmüşdü kağıza üzlərə deyilə bilməyən.
Bəlkə də çox incidəcəkdi yazılanlar onu. Yaxşı ya qaçacağı gerçəklər.
O gerçəklər yaşanması üçün onu tapmayacaq idimi? Açmalı idi.
Qaçışların dövründə sıravi nöqtələrdə verilən fasilələrdə
alınan nəfəslərin təsadüf gətirdikləriylə keçməzdi ki bir həyat.
Cəsarət çatırdı bəzən bir ana. Elə bir andı. Cəsur olmalı və
məktubu açmalı idi. Nə olursa olsun.
Bəlkə də hamısı bir qurun idi.
İçində çox xüsusisindən-sevmənin nə olduğunu bilməyənlərə
izah edərcəsinə- sevgi pıçıldayan sözlər düzülmüşdü.
Əminliyə çatacaqdı sonunda və şübhələrindən ötəri heyiflənəcəkdi.
Nə yaza bilərdi ki sevənə insan.
Bəli bəli. Açmalı idi. Kim bilər yeni bir başlanğıc və
bağışlanma dilək və xahişləri ilə başlayırdı bu məktub.
Həyatı daha mənalı edəcək şeyləri oxumaq üçün
niyə hələ tərəddüd edirdi. Sevgi də risk olmaz idimi.
Yaxşı ya deyilsə. Nəysə."Nəysə" deyə zümzümə etdi.
Ovucları arasında tərləmiş məktubun mürəkkəb izləri
xaricə vurmuşdu "Oxu məni" deyərcəsinə.
Həyatı boyunca risk etməyi sevməzdi.Yenə elə etdi.
Çatdığı mənzildə məktubu siyirtməsinə atdı.
Bilmədən yaşamanın dincliyinə çatmışlığın ardında əslində
talehə təslim meydana olmuş yatırdı. Bilinməyəni həyata vardı həyatında.
Onla nələr yaşadı sonrasında naməlum amma bilməyə
qorxduğu gerçəkləri yaşadığı həyatına davam etdi.