Sahibsiz duyğularla çamadanını sürüyərkən kimsəsiz
və qaranlıq amma tanış yollarda köhnə xatirələri yoxladı.
Çoxdan silinmiş izləri müşahidə etdi.
Ərinmədi və getdi saatlarla, fikir vermədən
çox qorxduğu it uğultularına.
Və bir telefon köşkünə uzandı əlləri.
Gecənin bir yarısı suallarına cavab
verə biləcək biri axtardı.Və çalan telefona dərhal cavab verdi.
Gecənin geçliyine fikir verməyən
şirin bir dialog başladı.Dialogun sonunda
"küçədə qaldım, yanına gələ bilərəmmi?
ayrıca bir az danışmağa ehtiyacım var." sualına,
"indi hardasınız?" qarşılığı gəldi.
Ardından gələn cavab sərt gecəni belə yumşaltdı.
Telefon köşkünün qabağındakı maşın işıqları
qədər yaxınında olması bir təsadüf deyildi.
Gecə yenidən başlamışdı bu sürprizlə.
Həsrətli bir qucaqlama ilə başlayan bir söhbətə
buraxdı təklik yerini.Artıq gecənin gecikmişliyi
əhəmiyyətini itirmişdi.Artıq,artıq olmuşdu digər detallar.
Gün işıldayana qədər gülümsəyən üzlər günəşi gözlədi.
Dodaqlardan axan köhnə amma gözəl sözlər,
ruhları rahatlaşdırmışdı səma ağarmadan.
Dərin və xoşbəxt bir yuxuya getdi hər iki ruh.
Və TANRIya şükrlər yağdı səssiz və ilıq nəfəslərdə…
Hər nəfəsdə…