həmişə xarici ruhumla bir başıma buraxar;
masanın üzərinə sənin üçün buraxdığım o tək siqareti yandırar
və gedərdin.İndi məndən sənə həyatdan daha pis davranmamı istəyirsən.
Sırf sənə,seçkilərinə və həyatına eşitdiyim hörmətdən...
"Niyə bir az olsun özünə mərhəmət duymursan?"
deyərək səni qoruma haqqını belə özündə görməyən bu yaralı ruhumdan
sənə pis davranmasını istəyirsən.Hər gecə sən deyə qoynunda yatdığım
ölümün o soyuq nəfəsi,gözlərimi bağlamadan əvvəl,artıq şahidi olduğum
həyatının bədənində buraxdığı o yaraları,bənövşəyilikləri yaxşılaşdırması üçün,
seçkilərinlə xoşbəxt olmağın üçün Tanrıya dualar edən məndən,
sənə pis davranmamı istəyirsən,eləmi?
İndi burada deyilsən.Amma məni eşidə bilirsən,bilirəm.
Bağla gözlərini mənim üçün və dinlə nə olar.
Bunu sənə ancaq bir dəfə söyləməyə cəsarətim var... Eşq...
Hələ üzündə daşıdığın o dərin,o heç cür yaxşılaşmayan yara icazə deyil sevimli.
O iz ehtirasdır,o iz eqoizmdir,o iz sənə deyil özünə tapınan bir ehtirasdır.
O iz sənin o sonsuz və həmişə özünü ağrıdan mərhəmətin kimi deyil.
O iz sən kimi deyil sevimli.Sən həmişə sənə həyat qədər pis davrananları sevdin.
Sakit məndən də bunu istəmə nə olar,edə bilmərəm...
Sən məni heç tanımadığın bir şəhərin tək otaqlı və
rütubət qoxusu verən bir evində, eşqimə və ölümümə buraxdın.
Məni nəfəssiz,ümidsiz,sənsiz buraxdın.
Mənim o kövrək hirsim yalnız öz ürəyimin qanad idi;sənin üzündəki o müqəddəs
amma o artıq dayanmadan qanayan işığı deyil.
Üsyanlarımın qışqırığı bu kimsəsiz ömürümə batdı həmişə;
sənin azadlığına deyil. Fırtınalarında süründürüldü eşqimiz.
Qorxularının, yaralı keçmişinin,
nizamsız mənliyinin dalğalarında məni itirib-
itirib sonra yenidən tapdın.
Səni həmişə uzaqlara çağıran o təklik küləyinin
boran etdiyi parçalanmış xülyalarını yenidən yığdım sənsizlik sürgünlərimdə.
Qanayan sevdamı,vurğunu olduğum üzündəki o müqəddəs işıqla qucaqladım.
Sığındığım bu dincliyin əvəzinin həyatımla ödədim həmişə.
Bilmədiyim yollardan keçdim