Ruhumu yandırdıqdan sonra artıq damarlarımda gəzən
sənsizliyin bədənimi yaxan ağrısınımı?
O ağrını yatırtsın deyə sığındığım amma sevgini orada da
həmişə amma həmişə itirdiyim soyuq küləklərimi?
Otağımın tavanındakı,yoxsulluğumu və kimsəsizliyimi xərc edib
içinə doldurduğum o dərin o sonsuz çatlaqların altında,
sən deyə hər gecə girdiyim o vaxtsız ölümlərimi?
Gözlərindən azadlığa axan mavi çaylarda boğulduğum canım sevgilim,
söylə sənə nəyi izah edim?
İndi burada deyilsən...
Amma eşidirsən məni bilirəm,
bağla gözlərini mənim üçün və dinlə nə olar:
Bax məhrum...Bunun mənasını bilirsənmi?
Yoxluğun; ürəyimdəki bu ulduzsuz,
bu dibsiz qaranlıq gecə...Yoxluğun;
otağımın divarlarına asdığım surətlərinə baxarkən,
gözlərində unutduğum dalğın gözlərəm...Yoxluğun;
könül bağçandan qopardıb verdiyin üçün soldurmayıb qurutduğum və
eynilə sevdam kimi sonsuzluğa məhkum etdiyim bu ağ güllərin,
sırf qələmini dəydirdiyin üçün atmağa qıya bilmədiyim bu kağızlar,
hədiyyələrini qucaqladığın paket kağızların,sən gedincə;
hələ sənin qoxunu verir deyə üzərimə geydiyim və dərin dərin tənəffüs etdiyim geyimlərin...
Yoxluğun;əlinin,qoxunun,
nəfəsinin dəydiyi hər şeyi dünyanın ən qiymətli xəzinəsi kimi saxlayan,
bu yarı dəli,bu həyatdan qopuq ruhum.Bağla gözlərini və mənə bax.
Mən deyə nə varsa gördüyün, istə o sənin yoxluğun..
Səhərə qarşı çalan telefonumun ucunda "nə olar mənə həyatdan daha pis davran"
deyə-deyə sayıqlayan o incik,o özünə çarpan səsimi?O həmişə çox uzağımdakı,
üzü bir başqasına dönük eşqini izah edərdin.Dəhşətlə izlərdim səni.
Bir ananın qarşılıqsız şəfqətiylə dinlərdim, tək söz belə etmədən.
Sağaltdım yaralarını;o bənövşəyiliklərin və yara izlərinin ağrısını dodaqlarımla aldım,
yoxluğunda qanayan ürəyimin qaranlıq otaqlarında saxlayar;
əlinin,qoxunun və nəfəsinin dəydiyi hər şey kimi onları da yığardım.
Və sonra gedərdin...
Məni, ay işığının rütubət qoxulu divarlarına vurduğu,
tək otaqlı sənsizliyimdə eşqimlə,dəliliyimlə,
bu həyata