Bakirəlikdən söz düşəndə istər-istəməz məşhur Avstriya rejissoru Michael Hanekenin Nobel mükafatçısı, yazıçı Elfriede Jelinekin eyni adlı romanı əsasında çəkilmiş «Pianoçu qadın» filmini xatırlayıram. Azərbaycan tamaşaçısı ekranda sakit, darıxdırıcı həyat yaşayan ciddi, mühafizəkar ana və xarakter etibarilə elə onun özündən fərqlənməyən, 40-45 yaşlı bakirə qızının münasibətlərini görəndə yəqin ki, çaş-baş qalıb….və özünə sual verib: doğrudanmı müasir Avropa cəmiyyətində də valideyn yetkinlik həddinə çatmış övladını nəzarətdə saxlayır, onun həyatına müdaxilələr edir?

Çünki ilk baxışda filmdəki ailə mühafizəkarlığı tanış mühiti- Azərbaycan gerçəkliyini xatırladır. Amma… yalnız ilk baxışda. Ümumiyyətlə, Avstriya cəmiyyəti bu gün müəyyən məsələlərdə mühafizəkarlığını saxlasa da, hər halda bakirəlik tabusunu çoxdan adlayıb. Bəs nədən rejissor bu mövzuya müraciət edib?

Əvvəla, izləməyənlər üçün filmin qısa xülasəsini anladım: «Pianoçu qadın» filminin baş qəhrəmanı, musiqi professoru, bakirə Erika qoca, deyingən, köhnə düşüncəli anası ilə yaşayır, tələbələrinə Şubertin musiqisini öyrədir. Ciddi insan kimi tanınan qadın dərsdən sonra pornomaqazinlərə baş çəkir, tələbələrindən biri ona vurulanda isə bakirə müəllimənin tamaşaçını heyrətə salan vəhşi-mazoxist seksual istəkləri üzə çıxır…

Yenidən o suala qayıdaq ki, rejissor nədən bakirəni qəhrəman seçib və hadisələr də məhz onun ətrafında cərəyan edir?

Əslində, bakirəlik filmdə əsas motiv deyil. Sadəcə, rejissor «bakirəlik» ilə cəmiyyətin daha dərin problemlərinə nəzər salır. O problemlərə ki, hər şeydən çox rejissorun özünü müasir qərb cəmiyyətində narahat edir. Bu hansı problemlərdir? XX əsrdən başlayaraq ədəbiyyata, kinoya gətirilən və bu gün də heç bir halda aktuallığını itirməyən, əksinə, sürət əsrində daha da güclənən - insanın tənhalaşması və yadlaşması problemi (XXI əsrdə də bu problemin nə qədər aktual olduğunu təsdiqləyən bir olayı - yaxınlarda Latın Amerika ölkələrindən birində tənha gənclərin