“Dünyanın düz vaxtıydı”… Dünyanın düz vaxtı necə olur ki?!
Bəs nəyə görə demirlər, “dünyanın əyri vaxtıydı”. Əyər dünyamızın düz vaxtı olubsa, deməli, qalan vaxtlarda əyri olur bu dünya…

Dünyanın düz vaxtında hər şey yolundamı gedirdi, sanki. İndi görəsən necədir? Nə baş verir? Sultan Süleymana qalmayan dünya kimə qalır ki?

Oğrusu, doğrusu, terrorçusu, zalımı, haqlısı, haqsızı, müdriki, müşriki, mütrübü…

Dünya qəribə dünyadır!

Nə əvvəli, nə sonu…

Nə başı, nə ayağı…

Dənizdə damlayam sanki… Qosqoca dənizdə damla… Amma o damlalar olmadan dəniz olardımı? Amma o dəniz olmadan damlalar necə?

“Ya olduğun kimi görün, ya göründüyün kimi ol”

Bəs yaxşı, bu necə, mümkündürmü? Kim olduğu kimi görünür ki?

Kim göründüyü kimi olur ki? Əcəba niyə? Niyə qorxularımız var, niyə tabularımız var, niyə qadağalarımız var… Olduğumuz kimi, bax elə beləcə, bu yazının başında, bu sətrləri yazan biri kimi, mən kimi olmaqdan niyə çəkinirəm ki? Niyə çəkinirsiz ki?

Qılaflanmağı, komufulyajları, libasları niyə bu qədər istəyirik ki?

Onlar bizi ətrafın rəngində edir, ona görəmi? Onlar bizi bizlikdən götürüb, çoxluğa qarışdırır. Axara, sıraya – hamıya…

“ Nə qədər insan gördüm ki, əynində libası yox, nə qədər libas gördüm ki, içində insan yox”

Libas geyinməyən əyinlər, libaslı lütlər – bu da sizin ətraf üçün seçiminiz və təqdimatınızdır. Ətraf üçün, başqaları üçün soyunuruq, yaxud geyinirik! Niyə?

Bəs onda sən kimsn? Özün kimsən? Özün olmaq bu qədərmi qorxuludur? Qoy mənə dəli desinlər, qoy mənə divanə desinlər. Amma mən özüm olmaq istəyirəm.

İnsan! Varlığıyla, yoxluğuyla – insan.

“İnsan üzü qızaran yeganə varlıqdır” – Mark Tven deyirdi.
Çünki bir az vicdanımız var. Bir az utana bilirik. Təki üzümüz qızarsın, üzümüzü qızartmasınlar…

Hisslərimizi gizlədirik: ətrafdakılar, başqaları nə deyər?

Ətrafa, başqalarına görə qərarlarımızı veririk, seçimlərimizi edirik…

“Başqaları nə deyər?” – bizi yönəldən, bizi yaşadan,