təsdiqlənildir, yanındaylan ürəyinin qürbətinə düşdüyüm bir sevgilini, sırasında darıxmaq. ..Yokluğun heç də ədalətli deyil... məni yox edir, səni var edir sevdiyim.....
Bəli sevirəm səni varlığına baxmayaraq! Üç mövsüm dəyişdi bu şəhərdə amma mən varlığınla-yoxluğunun təzadını həll edə bilmədim... səni yaşamaq istəmirəm! ....
elə bir sən yaratdım ki sən yoxkən, yaşanıldığı an itirər mənasını... sən yoxkən yaratdığım sən, qadağan etdi sənə toxunmamı... Sənə düşmən bir sən var içimdə....
səni sənlə döyüşdürürəm, olan mənə olur... Tam olaraq xatırlamıram amma uzun zaman əvvəl bir yerdən eşitmişdim bu sözü,
"HANI RUHLARIMIZ ÖPÜŞƏR HA? BAŞQASINDAYKƏN AĞIZIMIZ..."

Bu an varlığınla yoxluğunun təzadını bu şəkildə təyin edirəm, səni sənlə döyüşdürərkən məğlub olan ürəyimə... Bir neçə ay keçdikdən sonra, daha aydın olar bir tərif tapa bilərəm əlbət amma indi gerçək olan bu; RUHLARIMIZ ÖPÜŞÜR SEVGİLİM...
Gedişin məni yaralamadı, əksinə daha bir sevilər hala gəldin... Varlığındakı səni, yoxluğundakı sən qədər sevə bilməzdim... "Kaş ki sən yanımda olaydın, kaş ki bir şeylər edib səninlə zamanı dayandırsaydıq" deyə heyıflenmirem artıq.....
Hər nə qədər adı qoyulmasa da bir qopmanın, hər nə qədər imtina etməyi bacara bilməsək də, ayrılıq ehtiyacdan idi bu hekayədə. .Yazık! son sözü zaman söyləyəcək. .Yazık!bu səfər həyatın mərhəmətsiz axışına buraxdıq eşqi. ..men səndən qalan ayrılığa belə yas tuta bilmirəm adam kimi! Bunu maneə törədən sənin varlığın...
mən bu qədər zaman yoxluğundakı sənlə həyatı paylaşsaydım və belə bir sənlə ayrılığı yaşasaydım, heç bir şeir asan asan həyata çevirə bilməzdi məni.
bu qədər gözəldir sənin yoxluğun... i bu qədər ayrılğına kədərlənməmi maneə törədir varlığın.
VARLIĞININ CANI CƏHƏNNƏMƏ, YOXLUĞUNU GÖTÜRMƏ HEÇ