Din, Allah tarafından konulmuş bir kanundur.
İnsanlara, yaratılış gayesini ve varoluş hikmetini
bildirir. Yüce Rablerine karşı ne şekilde ibâdette
bulunacaklarını öğretir. İyi ve faydalı şeyler
yapmaya sevkeder, zararlı işlerden de alıkoyar. Din,
insan aklının kendi kendine sorup durduğu, "Ben kimim, nereden gelip, nereye gidiyorum?"
suâllerinin tatmîn edici yegâne cevab kaynağıdır.
Din, imkânların tükendiği, ümidlerin söndüğü yerde
başlayan imkân yolu ve ümid ışığı, ilâçların
dindiremediği acıların ilâcı, yıkık gönüllerin
sığınağıdır. Din; adâlet, iyilik, fedakârlık, doğruluk, fazilet gibi duyguların hayat menbaı, insan
vicdanındaki inanma ihtiyacının tam karşılığıdır.
İnsanlar, dinleri peygamberlerden öğrenmişlerdir.
Peygamberler, vahiy yoluyla Allah'dan aldıkları dinî
hükümleri, aldıkları şekliyle insanlara bildirmişlerdir.
Bu bakımdan, dinlerin hakikî sahibi, Allah Teâlâ'dır. Peygamberler ise dînin hükümlerini insanlara
bildiren birer elçi durumundadırlar. İnsan Hayatında
Dinin Yeri Nedir? Din inancı, insanla beraber
doğmuştur. Çünkü insanlık tarihinin hiçbir
döneminde din duygusundan mahrum bir millete
rastlanamamaktadır. Nerede insan varsa, orada bir nevi îman, ibâdet ve din duygusu görülmüştür.
Bundan anlaşılıyor ki, din, insanlığın yaratılışından
getirdiği fıtrî ve zarurî ihtiyacıdır. İnsanoğlu vâr
oldukça, din de vârolacaktır. Filozof Auguste
Sabatier bu konuda der ki: "Diyânet, gayet kuvvetli
bir ağaç gibi, insaniyetin geçirdiği inkılâpların hepsinde hayatını muhafaza etmiş ve edecektir.
Zaman geçmekle, onun kaynağı kurumak şöyle
dursun, bilâkis, gittikçe o menbaın derinleştiğini,
genişlediğini görmekteyiz. Binaenaleyh, insan
hayatı diyânetle başlamış olduğu gibi, diyânetle
kuvvet bulacak, diyânetle nihayetlenecektir." "Ben niçin dinliyim" suâlini nefsime sorar sormaz, şu
cevabı alıyorum: Dindarım, çünkü başka türlü
olmaya muktedir değilim.