Neçə gündür anlamadiğim bir aci var qəlbimin tam ortasinda.Biraz sevgi,biraz nifrət,bəzən inciklik,bəzənsə səbəbini bilmədiyim bir aci...Sevgidirmi üzünə hər baxdiğimda onu nə qədər çox sevdiyimi anlayiram?Nifrətdirmi hər sözünün yalandan ibarət olduğunu düşünürəm?İnciklikmi,,məni yalanlari ilə nə qədər incitdiyini anlayiram,,,?Bəs bu səbəbini bilmədiyim acini necə başa düşüm?Bəlkə səbəbini bilirəm ama deməkdən çəkinirəm?Özümə etiraf etməyə cəsarətim çatmir bəlkə?Doğrulari görməkdən çəkinirəm,hər şeyin istədiyim kimi olduğunu düşünürəm ama bununla yalniz özümü aldadiram...Danişmiram,susuram...Bəlkə bu elə ən yaxşisidir.Bilirəm ki nə qədər danişsam boş olacaq..Yenə cavabini bilmədiyim suallar yaranacaq və yenə bu suallarin içində cavab axtarmağa çalişacam...Ağlamaq istəyirəm...sonra bir dostumun mənə dediyi bir söz yadima düşür-"Ağlama! Həyatda heç bir şey ağlamağa dəyməz!"Düzdür,ağlamağa dəyməz.Hələ onun üçün heç dəyməz...Tənha deyiləm,ətrafimda dostlarim var...Bəs nə üçün "nə olub?" deyə soruşanda cavabim "heçnə..."olur?Bəlkə də danişmaq istəmirəm.