Sözün həqiqi mənasında sovet hökuməti mövzusunda mübahisə etmək mənim üçün din mövzusunda mübahisə etmək qədər əzablıdır. Əsəb korlanır, enerji tükənir, münasibətlər pozulur, ən pisi də odur ki, hər kəs öz fikrində qalır. Amma bəzən qəzet səhifələrində, televiziya ekranında sovet hökuməti haqda elə sözlər eşidib, elə sözlər oxuyursan... Adam daha özünü saxlaya bilmir. Əgər sovet hökuməti həmin adamların doğulduğu kəndlərdə məktəb tikməsəydi, hələ də qoyun otarırdılar. Özü də həyətlərinin qoyunlarını yox, başqasının qoyunlarını. Səhv etmirəmsə, Mehriban Vəzir "Bakı-Xəbər" qəzetinə verdiyi müsahibəsində maraqlı bir fakt açıqlamışdı. Sən demə, Mehriban xanımın nənəsi ərə gedəndə səkkiz kəndi ər evinə cehiz aparıb. Təsəvvür edin bir anlıq. Səni öz daxmanla bir yerdə bir qızcığaz ər evinə cehiz aparır. Biz yenə də həmin münasibətlər sisteminə qayıtmaqdayıq. Bu gün rayonlarda adamlar utanmadan, çox rahat şəkildə deyirlər ki, bu rayon filan nazirin nəzarətindədir. Hələ çox şeylər baş verəcək. Mən səbirsizliklə Bakı küçələrində bir harınlamış adamın bir köləni it əvəzinə, boynuna xalta taxıb gəzdirməsini gözləyirəm. Qapalı yerlərdə bu kimi əyləncələrlə məşğul olanlar var. Qalıb küçələrə çıxması. Sinfi düşmən, sinfi münasibət o qədər də boş söhbət deyil.

Nostalgiya, yoxsa həqiqət?

Azərbaycanda nostalgiyanı həqiqətdən, sözün düzünü natamamlıq kompleksindən ayırmaq çətindir. Sən həqiqəti deyirsən, gözünlə gördüyünü danışırsan adını nostalgiya qoyurlar. Yaxud hansısa çatışmazlığı qələmə alırsan, "sən natamamlıq kompleksindən əziyyət çəkirsən",- deyirlər. Mən orta məktəb şagirdi idim. Əyalət. Darvazanın zəngi çalınır. Çıxıram bayıra. Poçtalyondur. Qol çəkirəm hansısa qaiməyə. Adam mənə jurnal verir. Abunə yazıldığım "Göyərçin" jurnalını. Yaxud "Pioner" qəzetini. Yaşlı bir kişi mənə görə qapımıza gəlib. O, mənim adımı, soyadımı bilir. Mən sənədə qol çəkirəm. Mən fərdəm. Mən məktub yazıram. Mənə məktub gəlir. Bəli, indi elektron ünvanlar var. Sizə bu cümlələr gərəksiz