Orta məktəbdə oxuyan vaxtlarımızda qızlar 23 fevralda sinifdə bir oğlan seçib ona hədiyyə qoyurdular, kitab, odekalon, köynək və nəsə başqa şeylər. Vaxtı-vədəsi yetişəndə biz oğlanlar da qızlara hədiyyənin vəzini qaytarar, üstəlik süni gül də əlavə edərdik. Belə vaxtlarda hərə öz yorğanına görə ayağını uzatsa da, qızlar say etibari ilə oğlanları rəğmən çox olduğundan, bəzən iki qız bir oğlanı arasında şərikli edərdi. Eyni zamanda varlılar və ortabablar özlərinə mağaza müdiri, müəllim, briqadir balasını götürərdi...
Hər sabiq kişilər bayramı - 23 fevralda bizim sinifdə bir kasıb yetim qız
dərsə gəlməzdi, ailələrinin imkanı yox idi hədiyyə almağa, amma 7 martda dərsdən sonra qızlara verilən hədiyyələrə elə baxardı ki, sanki ona bağışlamışdılar...
Ağlım kəsəndən bunu anlamışdım və 7 sinifdə iki qız üçün hədiyyələr alan zaman bacılarımdan xahiş etdim ki, o kasıb sinif yoldaşıma bağışlamağım üçün bir əlavə kukla götürsünlər...
Həmin günü - 7 martda sevinə-sevinə qızların hədiyyə borcunu verəndən sonra kasıba dedim məni dərsdən sonra gözləsin. Yuxarı mərtəbəyə qalxdıq, yarıqaranlıq dəhlizdə ona dedim:
- Gözlərini yum...
Sonra paltarımın altında gizlətdiyim balaca kuklanı çıxarıb onun açılan ovuclarına tərəf apardım.
Qız gözlərini açan kimi sevincək çığırdım:
- Bayramın mübarək olsun!
Qız tutulub qaldı, sonra kuklanı sinəsinə sıxdı, gözlərindən yaş gilələnirdi:
- Bax, nə istidir...
Əlimi kuklya vurdum, bayaqdan məktəbin həyətini fırlanıb qaça-qaça gəldiyimdən və səhərdən sinəmdə gizlətdiyimdən o ucuz sovet kuklasına qəlbimin hərarəti, bəlkə də sevgimin istiliyi keçmişdi sanki...
Qızcığaz qəfil hədiyyədənmi, ya da bilmirəm nədən idi, elə hey göz yaşları axıdırdı...
Tezcənə yaş yanağından bir öpüş alıb qaçdım, indiyəcən də qulaqlarımda onun cingiltili səsi gəlir:
- Dəli ha. Hara qaçdın?..
Demə öz taleyimdən qaçırmışam...
Sonra zəmanə dəyişdi, o qızın qardaşları Rusiyada böyük biznes elədilər, qızın ailəsi kəndimizdən köçüb getdi, 11-ci