etdiyini görüb (elə bil torpağdan imtina edirdi) buyurdu:
ترب وجهك يا صهيب.
“Ey Süheyb üzüvi torpağa qoy.”
Eyni bu cümləni həzrət Ümmi Sələmənin Ribah adlı qulamına da buyurmuşdur.
“Kənzül-ummal”, 7-ci cild, səh: 465. Əhməd və Əbdül Rəzrəqın rəvayətinə əsasən.

Möhrə səcdə:
Şübhəsiz möhrə səcdə etmək torpağa səcdə etmək deməkdir. İslam dinində müqəddəs və mübarək məkanların torpağından (rəvayətlərə əsasən daşı, qumu və torpağı) özünlə götürüb namazda ona səcdə etməyə (namaz vaxtı alnını ona qoymağa) heç bir qadağa qoyulmayıb. Əksinə, tarixi sənədlərə əsasən tabein və məzhəb böyüklərinin bəzisi səfərə çıxarkən bir miqdar torpaq, xüsusilədə Mədinə şəhərinin torpağından özləri ilə götürərdilər:
1-Məsruq ibnil-Əcdə səfərə çıxdıqda özü ilə bişmiş torpaq götürərdi.
كان يأخذ في اسفاره لبنة يسجد عليها.
“Əl-müsənnif”, müəllif: İbn Əbi Şəbih, 2-ci cild, “Mən kanə yəhmilu fis-səfinəti şeyən yəscudu ələyha” fəsli.
2-İmam Ovzai (təvəllüd 79) Mədinədən səfərə çıxan zaman bir miqdar özü ilə Mədinə torpağından (tin) götürərdi ki, namaz vaxtı ona səcdə etsin (alnını ona qoysun) və “Ən fəzilətli torpaq Peyğəmbər (s)-in dəfn olduğu torpaqdır” –deyə söyləyərdi.
“Hazihi hiyəş-şiə”, səh: 267.

Kərbala torpağı:
Bu torpağın fəzilətini, minlərlə insanın bu torpaqdan behişdə daxil olduğunu, yüzlərlə peyğəmbərlərin və Peyğəmbər (s)-in vəsiyyi, behişt cavanlarının ağasının o torpaqda dəfn olmasını, Peyğəmbər (s)-in o torpağı iyləyib ريح كرب و بلا buyurmasını və onu Ümmi Sələməyə qorumaq üçün verməsini nəzərə aldıqda bu torpağın xas bir fəzilətə malik olması məlum olur. ( Hətta əhli sünnənin yanında uca məqam sahibi olan) Əhli beyt (ə) həm əməldə və həmdə sözlə bu torpağın əhəmiyyətini, fəzilətini bəyan etmiş ilk şəxslərdir. Bu torpaqdan bir az götürüb ona səcdə, təyəmmüm etməklə və möhür, təsbih düzəltməklə müsəlmanları bu böyük feyzə, fəzilətə hidayət ediblər.
Rəvayətlərə əsasən imam Hüseyn (ə)-ın mübarək turbətindən götürüb, ondan səcdə etmək üçün möhür və