ə zikr etmək üçün təsbih düzəldən ilk şəxs imam Zeynəl-Abidin (ə) olmuşdur. O həzrət imam Hüseyn (ə)-ı dəfn etdikdən sonra bir miqdar mütəhhər torpaqdan götürdü. Sonralar bütün imamlar belə edirdi. İmam Sadiq (ə) ancaq Kərbəla möhrünə səcdə edirdi:
ما كان يسجد الا علي تربة الحسين تذللا لِلّه و استكانة له.
“Vəsailuş-siə”, 3-cü cild, səh: 608.
İmam Sadiq (ə) buyurmuşdur:
ان السجود علي تربة ابي عبدا الله (ع) يجرق الحجب السبغة.
“İmam Hüseyn (ə)-ın pak türbətinə səcdə etmək yeddi asimanı yarar (namazın göyə qalxmasından və qəbul olmasından kinayədir).”
“Müstədrəkul-vəsail”, 4-cü cild, səh: 10.
Əlbəttə bu barədə başqa rəvayətlər də vardır amma xülasə cavaba riayət etmək üçün başqa hədislərdən vaz keçirik.
Son söz:
Bu torpağın fəzilətini nəzərə alaraq (bəlkədə imam Hüseyn (ə)-ın Yezidin zülmünə qarşı mübarizəsini xatırlamaq naminə) məsum imam (ə)-lar müsəlmanları bu torpağa səcdə etməyə (namaz qılarkən alnını bu torpağa qoymağa) dəvət və israr edirdilər. Əgər başqa bir torpağın fəziləti sübuta yetirilsəydi o torpağa səcdə etmək nəzərə alınardı, (Ovzaidən nəql olduğu kimi) və o torpaq da təbərrük üçün götürərdilər. Səhmudi Şafei ibn Nəccardan və ibn Covzidən Mədinə şəhərinin torpağından təbərrük üçün istifadə etməyi nəql etmişdir.
“Vəfail-vəfa”, 1-ci cild, səh:116; “Rəvafedul-iman” səh: