kəlimə
danışmadan yoluna davam edirdi. Bir söz deyə bilmirdi,
çünki utanırdı bilmirdi ne desin qıza. Bir 50, 100 metr
getmişdilər ki, birdən qız dayandı. Oğlan başın aşağı
salmışdı bir söz demək istəyirdi amma bacarmırdı.
Çünki güruru buna imkan vermirdi.
Qız: -Başını qaldır Həyatım nə olub sənə. Oğlan isə
istəmirdi ki, qız onu ilk dəfə olaraq gözləri yaşlı görsün.
Çünki oğlan ağlayırdı. Gözündən axan yaşları ürəyinə
enirdi sanki. Qız onun gözlərinin yaşlı olduğunu gördü
sanki dünyadan əlini üzmüş bir insana çevrildi bir anda.
Əlləri sürüşüb düşdü oğlanın çiyinlərindən. Dizləri
tutmadı ki qaçsın o cəhənnəmdən. Qaça bilmədi.
Nədən? Nə üçün? Kim girdi aramiza deyərək ağlamağa
başladı qız. Oğlan isə onu qucaqlayıb bir yerdə ağlamaq
istədi amma ki əlləri tutmadı. Çünki onu artıq
qucaqlamağa utanırdı. Qız isə dünyadan küskün kimi
gözlərindən yaşlar süzülə -süzülə donmuşdu ayaq üstə.
Birdən əlindəki Sarı gülə sataşdı gözləri onu bir anda
gotürüb qırıq -qırıq etdi. Aradan 30 dəqiqə keçmişdi
artiq sakitləşmişdilər. Oğlan hadisənin necə oldugünü
danışırdı qıza. Anasının sözündən çıxa bilməyəcəyini
soyləyirdi acıqlı acıqlı. Qız isə həmişəki kimi onu yenə
də başa düşməyə məcbur idi. Bir -birlərini hələ də
dəlilər kimi sevirdilər. Ayrılmaq istəmirdilər, amma nə
edəydilər məcbur idilər buna. Oğlan isə hələ də
düşünürdü -iki seçim qarşısinda qalmışdı. Sevgilisi yoxsa
Anası. Bir tərəfdə onu dünyaya gətirən anası bir tərəfdə
də onu tanıyıb yenidən doğulmuş kimi olan sevgilisi. Bir
qərar verə bilmirdi. Axı bu qızı tək buraxıb gedə
bilməzdi, çünki onu çox sevirdi.Qız da onu çox sevirdi.
Amma artiq əllərindən bir şey gəlmirdi, Ayrılmalı
idilər.......
8 il sonra....
Qız həyat yoldaşı ilə parka çıxmışdı, gəzirdilər, amma qız
bu 8 il ərzində bir saniyə belə olsun keçmiş sevgilisini
ağlından ata bilmirdi. Hələ də onu ilk gün ki kimi sevirdi.
Oğlanda onun kimi. Həyat yoldaşını heç cürə sevə
bilmirdi. Çünki onu ürəyinə bir ad yazılmışdı o