Aqşin
xəstəxanadan ayrıldı və şəxsi
müayinə otağında xəstə qəbul
etməyə başladı. Sevda isə ofisini
bağladı və sadəcə xüsusi layihələrlə
işləməyə başladı.Artıq daha çox
bir yerdə ola bilirdilər. Bir gün
sahildə dolaşarkən xaraba ev
gördü Sevda, üzərində “SATILIR”
elanına baxaraq “”nə deyirsən, bu
evi alaq?” dedi Aqşinə. “Bu
xarabanı söküb, üzrəində çox
gözəl bir ev tikərik. Layihəni artıq
beynimdə çəkdim. Çox böyük bir
eyvanı olan, qağayıları səhər
yeməyinə dəvət edə biləcəyimiz bir
dəniz evi...”“Sən istədiyinə mən heç
“yox” deyə bilərəm?” – deyə cavab
verdi Aqşin. “Amerikadakı tibb
konqresindən dönən kimi əmlak
məsələlərin ilə mağşul olan adama
zəng edərəm. Neçəyə olursa olsun,
bu ev bizimdir artıq...”Sadəcə 1
həftə ayrı qalacaqlarını bilsələrdə,
ayrılmaları çox çətin oldu. Hər
gün, hər saat danışdılar telefonda.
Göz yaşları içində qucaqlaşdılar
aeroportda.Ancaq bir neçə gün
sonra həyat yoldaşında bir
qəribəlik olduğunu hiss etdi Sevda.
Əvvəlki kimi xoşbəxt görünmür,
danışmaqdan qaçırdı. Onun kefini
açmaq üçün sahildəki evi yadına
saldı və çəkdiyi layihəni verdi ona,
amma heç gözləmədiyi bir cavab
aldı: “Canım, o ev bizim büdcəmizə
uyğun deyil. Ən yaxşısı onu
unut...”Xoşbəxtliyin dadına
öyrəşmiş insanlara bu kimi hallar
daha da çətin gəlir. Sevdaya heç xoş gəlmədi
gözlənilməyən cavab. Dərdini
deməsi üçün yalvardı Aqşinə,
“sənin üçün ölərəm, bilirsən, xahiş
edirəm danış” – deyə dil tökdü boş
yerə… İllərdi sevdiyi adam
duyğusuz, sevgisiz biri ilə yer
dəyişmişdi sanki. Ona
yaxınlaşmağa çalışdıqca, beton
divarlara çırpılırdı elə bil. Hər
çırpılanda daha çox qanayırdı
ürəyi...Bir gün uşaqlığının,
gəncliyinin və bütün həyatının
birliktə keçdiyi rəfiqəsi ilə
dərdləşərkən, “artıq dözə bilmirəm,
sənə deməliyəm bunu” — deyə
sözünü kəsdi rəfiqəsi. “O, səni
aldadır. İş yerimin düz
qarşısındakı restoranda gənc bir
xanımla hər gün nahar edir. Sonra
da bir-birlərinə sarılıb maşına
minirlər...”“Sus! Sus!