! Eşitmək
istəmirəm bu yalanları” – deyə
bağırdı Sevda. Neçə illik rəfiqəsini
onun xoşbəxtliyini qısqanmaqla
günahlandırdı...Ertəsi gün nahar
vaxtı o restoranın qarşısında bir
küncə sıxıldı səssizcə və pəri
nağıllarının sadəcə nağıl olduğunu
başa düşdü… Həyat yoldaşının
əvvəllər eyni xəstəxanada işlədiyi
gənc tibb bacısını tanıdı o saat.
Bəzən evlərinə qonaq gələn qadına
necə sarıldığını gördü
Aqşinin...Axam həyat yoldaşı evə
gələr-gəlməz bəzən bağıraraq,
bəzən ağlayaraq, bəzən ona
möhkəm-möhkəm sarılaraq, bəzən
də yumruqlayaraq söylədi üzünə
hər şeyi. İnkar etmədi Aqşin.
Zamanla hisslərin dəyişə bildiyini,
insanların orta yaşa çatdıqda
fərqlilik axtardığı kimi bir neçə
bəhanə sadaladı və çemodanını
götürün çıxdı evdən. Qapıdan
çıxarkən “son bir dəfə qucaqlamaq
istəyirəm səni” – dedi, amma Sevda
“rədd ol” – dedi nifrətlə... İlk andaca boşandılar… Leyli və
Məcnunun belə həsəd apara
biləcəyi müasir bir eşq
macərasının belə sonlanmasına
heç kim inana bilmirdi.
Dostlarının dəstəyi ilə ayaqda
durmağa çalışdı qadın. Aqşinin
sevgilisi ilə birgə Amerikada
yaşadığını öyrəndi. Bəzən tək
qaldığında onu hələ də sevdiyini
hiss edincə, ağlamaq krizisi
keçirir, sevgisinin yerini ən az
onun qədər nifrətin əvəz etməsi
üçün dua edirdi.Aradan bir il
keçdi… Hər şeyin dərmanı olduğu
söylədiyimiz zaman belə Sevdanın
dərdinə əlac olmamışdı. Bir səhər
dayanmadan çalınan qapı zənginə
oyandığında, qarşısında o qadını
gördü. “Sən buraya nə üzlə
gəlmisən?” – deyə bağırmaq istədi,
amma səsi çıxmadı. “Xahiş edirəm,
içəri girməyimə icazə ver, mütləq
danışmalıyıq” – dedi gənc qız.
Divanda oturdu və çətinliklə
eşidiləcək bir səslə danışmağa
başladı:“Hər şey göründüyü kimi
deyil əslində. Çox ağrılıdır, amma
Aqşin 1 saat əvvəl öldü. Keçən il
Amerikadakı konqresə getdiyi
zaman öyrəndi xəstəliyini və
təxminən 1 il ömrü qaldığını. Buna
sənin dözə bilməyəcəyini, hər
zaman dediyin kimi onunla
birlikdə ölmək istəyəcəyini bilirdi.
Səni