Gənc idilər, çox gənc… Bir-birləri
ilə danışacaq cəsarəti tapmaları
vaxt aldı, amma nəhayət
bacardılar.eslində heç biri hər
səhər avtobusa mindikləri tərəfdə
yaşamırdılar. Oğlan dostugildə
qaldığı üçün həmin dayanacaqdan
minmişdi, qız ısə isə bacısı gildə.
Sırf bir-birlərini görə bilmək üçün
hər səhər tezdən evlərindən çıxıb
şəhərin taaa o başından həmin
dayanacağa gəldiklərini gülə-gülə
bir-birlərinə etiraf etdilər bir
gün…Universiteti bitirən kimi
evləndilər. Xoşbəxt idilər, çox
xoşbəxt. Bəzən işsiz, bəzən pulsuz
qaldılar. Amma qəlbləri bir-birinə
elə bağlı idi ki, heç bir şey
gözlərinə görünmürdü. Ayın
sonuna güclə çatdıqları
zamanlarda da, məşhur bir həkim
və məşhur bir memar olduqları
zamanlarda da həmişə xoşbəxt
idilər.Zamanın aşınmasına
uğrayan, alışqanlıqlara çevrilən
sevgilərdən deyildi onlarınkı…
Günlər günləri, illər illəri
qovaladıqca sevgiləri də böyüdü,
böyüdü… Tək çatışmazlıqları
övladlarının olmaması idi.Çətin
bir müalicə kursu keçmələrinə
baxmayaraq övlad sahibi
olmadıqlarında,“bütün
xoşbəxtliklərin bizim olmağını
gözləmək naşükürlük olar”—
deyərək davam etdilər həyatlarına.
Övlad yerinə sevgilərini
böyütdülər...“Sənin üçün ölümə
gedərəm deyərdi Sevda ona
sarılaraq“yox, mən sənin üçün
ölərəm”deyə cavab verərdi Aqşin.'
Bəzən evə gələndə aynanın üzərində
bir qeyd görərdi Sevda, “Əzizim,
kitabxananın ikinci rəfinə bax...”.
Kitabxananın ikinci rəfində başqa
bir qeyd olardı, “Mətbəxdəki
stolun üzərinə bax və səni çox
sevdiyimi heç zaman unutma”.
Mətbəxdəki stoldan yataq
otağındakı şkafa qədər sevgi dolu
qeydləri oxuya-oxuya gələn qadın,
ən sonunda ya bir dəstə gül, ya
çox sevdiyi şokoladlar, ya da
bahalı hədiyyələrlə qarşılaşardı.
Aldığı hədiyyənin nə olması heç də
əsas deyildi... Həyat nə qədər
sürətlə axırsa axsın, işləri nə qədər
gərgin olursa olsun hər zaman bir-
birlərinə ayıracaq zaman
tapırdılar. Buna baxmayaraq 40
yaşlarına gəldikdə daha az
işləməyə qərar verdilər.