- Atam öldümü?…

- Yox qızım. Atan bizdən uzaqlara getdi. Kiçik bir qayıqla. Bir sabah oyandığında atan gələcək və bizi özüylə aparacaq, mənim ağıllı balam.

-Hara, ana? Nə vaxt? Ordada dostlarım olacaq? Ana, aya ana, gəlinciyimi də apararıq?

- Hə qızım, vaxtı gələndə mən sənə deyəcəm. İndisə get yat. Sabah bizi yeni bir həyat gözləyir…

Və mən 6 yaşım olandan inanadım bu yalana. bir sabah gələcək və anam məni- “Dur qızım, atan bizi gözləyir” – deyə durquzub, sahilə aparacaq…

Dənizi elə sevirdim ki. Ona baxanda mənə elə gəlirdi ki, atam dənizin harasında bir yerdən məni görür. Dəniz dalğaları üstümə sıçrayanda, xəyalıma atamın saçımı sığallamasını gətirirdim.

Əslində altı yaşlı xəyalımda, dəniz bizim evimiz idi. Elə bil atam otaqlardan hansındasa bir işlə məşguldur, işini bitirən kimim gəlib bizim yanımıza oturacaq. Bizdən uzaqlarda olduğunu qəbul edə bilmirdim içimdə. Amma anam demişdi, gələcək. Gələcəkdi…

Uşaqlığımı bu yalanlara inanaraq atalı keçirtmişdim. Axı insana çox sevdiyi birinin haradasa sağ olduğunu bilmək yetər ki, onun lap yaxınlıqda, 1 addımlığında olduğunu düşünsün.

Hə, arada atam bizə məktub da yazırdı. Deyirdi ki, hələ ora telefon xətdi çəkilməyib. Yoxsa zəng edib saatlarla danışardı. Amma vaxt tapan kimi bizə yazırdı. Mənim dərslərimlə, nə etdiyimlə, hətda çox sevdiyim gəlinciyimlədə maraqlanırdı. Anam yazmağı öyrətmişdi mənə. Arada atama özüm də cavab yazırdım.

- Ata sənin xətdin də anamın xətdinə oxşayır. İkiniz də elə gözəl yazırsınız ki, çalışıram məndə də elə olsun . Yəqin anam sənə bütün dostlarımdan yazıb, hamısının adını bilirsən. Ata, sənin də orda dostların var? Onlara mənim haqqımda danışmısan?, burda, həyətdə bütün dostlarım səni tanıyır. Ata olar ki, sən bizi aparmağa gələndə dostlarımı da götürək. Analarından icazə alaram, hə? Onlar da sakit uşaqdılar, heç səni əsəbləşdirməzlər. Hə, ata? Məktubun ardını anam yazacaq. evimizdən, güzəranımızdan. Amma ata cavabını gözləyəcəyəm aaa. özünə yaxşı bax. Səni çooox