da
beynindəki düsturlara o qədər aludə olmuşdu ki, heç
kimə fikir vermirdi. Oğlan qızın dalınca baxıb tüpürdü:
“Bu da özünü adam sayır... Nə döşü var, nə g...”.
Amma qız oğlanın ağlından çıxmırdı. Əsil zarafat ediləsi
obyekt idi. Nə onu ağladardım... Onda bilər, salamsız
mənim yanımdan keçmək nə deməkdir...
O zarafat etmək üçün məqam axtarırdı, hər gün həyətə
düşüb, qızı gözləyirdi. Bəzən qız gecikəndə, oğlan
hirslənər, bu axmaq harda qaldı, fikirləşərdi, yoxsa
hansısa bir oğlanla danışır? Qısqanclığa oxşar bir hiss
onu boğardı. Yox əşşi, kimdi ona baxan... Meymunun
biridi... Hələ eynəyi...
Bir gün qız yenə də hazırlıqdan qayıdanda, oğlan
qətiyyətlə onun yolunu kəsdi. Başını aşağı salıb gələn qız
oğlanın çiyninə dirənəndə, gözlərini təəccüblə qaldırdı.
Oğlan elə diqqətlə qıza baxırdı ki, sanki onun üzündən
keçib küçənin o biri tərəfini . görmək istəyir. Oğlanın
elə indicə zarafatdan həzz alacağını duyan ağlı gülürdü,
amma ruhu... ruhu qalın şüşələr altındakı gözlərdən
çəkilə bilmirdi. Bu məsum gözlər oğlanı ovsunlamışdı.
O, qeyri-ixtiyari pıçıldadı: “Mən səni istəyirəm... “ – və
susdu. Pauza.
Pauza. Qız sakit baxışlarla oğlana baxırdı. Gözləyirdi.
Oğlan gördü ki, günəş şüaları altında qızın