Bir oğlanın bir zarafatı vardı. Mühazirələrdə müəllimi
dinləmək əvəzinə auditoriyalardakı qızları müşahidə
edər, onları özünün möhtəşəm hesab etdiyi zarafat
obyektinə çevirərdi. Qaraladığı qıza tənəffüsdə
yaxınlaşıb, səsinə mistik bir ifadə verməyə çalışaraq:
“Mən səni istəyirəm...” – deyər, mənalı nəzərlərini qıza
tuşlayıb gözləyərdi. Pauza çox vacib idi. Bu mənayla
dolu pauza məcbur edirdi ki, qız qızarsın, ürəyi
guppultuyla döyünsün, ağlından nişan, toy, südəmər
körpə mənzərəsi kosmik sürətlə keçsin... Duyğulanmış
qız buludlara pərvazlanıb uçmaq istəyən an oğlan
soyuqqanlıqla: “...qrupumuzdan qovum!” – deyə sözünü
tamamlayar, çaşmış qızın üzünə hırıldayaraq, onun göz
yaşlarından həzz alardı. Düşmənlərinin siyahısına bir . ad
da əlavə olunardı.
Artıq birinci-ikinci kursun bütün qızları oğlanın gic
zarafatından xəbərdar idi. Qızlar onu düşmən elan
etmiş, ona qarşı sələb yürüşünə başlamışdılar.
İmtahanlarda oğlana mane olur, cib telefonundaki
nömrələrin rəqəmlərini dəyişdirir, onun adından ən
qəzəbli müəllimlərə mesajlar yazırdılar. Oğlan bu
qızların arasında tora düşmüş timsah idi, qoz boyda göz
yaşı töksəydi, heç kim acımayacaq, əksinə, “əcəb olur
sənə!” deyəcəkdilər. İncidilmiş qızların intiqam dərəcəsi
hamıya məlum...
Zarafat etmək, qızların göz yaşlarını görmək həvəsi
oğlanı hər gün qıcıqlandırırdı. Artıq yuxusa da
pozulmuşdu. Əgər yaxın bir-iki gündə zarafat .
etməsəydi, deyəsən, ölərdi, bu qədər zarafat dəlisi idi o.
Amma kursda zarafat ediləsi qız qalmamışdı. Yuxarı
kurslara girişməyə isə özü risq etmirdi, çünki o biri
kursların oğlanları qısqanccasına oğlanın hər hərəkətinə
fikir verir, hər addımını izləyirdilər. Onlar üçün oğlanı
şil-küt edib, dilini kökündən qoparmaq bir içim su kimi
asandı.
İçindəki acı qıcıqlanmadan dəli olmaq dərəcəsinə gəlmiş
oğlan küçəyə çıxdı. Qonşunun 16 yaşlı abituriyent qızı
hazırlıqdan qayıdırdı. Qız qalın şüşəli eynəyinin altından
dalğın-dalğın oğlana baxdı, deyəsən, tanımadı, ya