Məncə hər kəsin həyatında ayrılıq olur. Ayrılıq ölümdən betərdir. bu ifadə həqiqətdir. Ölümü qəbul etmək daha rahatdır, daha asandır. düşünürsən ki, həyatın qanunu budur. hər kəs öləcək. Bilirsən ki, o torpağın altındadır, kimsə toxunmayacaq ona, kimsə ona sevirəm kəlməsini işlətməyəcək, o kimə isə sevirəm deməyəcək. Amma həyatda bunların əksini düşünürsən. ona görə də ayrılığın üzərinə qısqanclıq hissləri də əlavə olunur.

Bir vaxt sənə məxsus olan insanın indi başqası ilə olduğunu düşündükcə ağlın başından çıxacaq sanki. dəli olmaq dərəcəsinə çatırsan. Ağlamaq, var səsinlə bağırmaq istəyirsən. Amma alınmır, qışqıra bilmirsən, ağlaya bilmirsən, həyatına nirət edirsən, ətrafında olan hər kəsə nifərt edirsən. həyatın sonu olduğunu düşünürsən. Yaşamaq, yaratmaq üçün heç bir həvəsin, istəyin qalmır.

Amma hər şey ötüb keçir. zamanla bu hissllər səni tərk edir, eynən ayrıldığın insan kimi. Sadəcə şirin xatirələr qalır:(
Hər iki tərəf ayrılqdan əzab çəkir. Ola bilsin biri hisslərini gizlətməkdə mahirdir, bunu biruzə vermir. Amma içərisində daha da böyük əzablarla çarpışır. Amma zaman hər yaranı sağaldır, elə ürək yarasını da. Sonra qarşına bir başqası çıxır və düşünrsən ki, mən doğrudanmı bu hissləri yaşamışam:rolleyes: Sadəcə düşünmək lazımdır ki, Bu da keçər))