Bilirsənmi, heç bir zaman həll etməyə çalışmamışdım səni.Danışmalarının arasına sıxışdırdığın cümlələri götürdüm yalnız səndən.Hər görüşməmizdə "məndən yana heç bir zaman qorxun olmasın" deyə başlayan cümlələrini götürdüm.Qorxuram deyərdim amma sən hər zaman sənə inanmamı və güvənməmi istəyərdin və biz oturub saatlarla danışardıq həsrətlərimiz üzərinə.Oturub saatlarla danışar və gülərdik.Gülərkən ürəyim sürüşərdi sənə doğru amma səndə məni tək buraxmaz, mənə ürəyini açar,bu kiçik sevgi oyunlarına mənimlə birlikdə qatılardın .Və bu sevda sözlərin məni elə çox təsir dərdi ki, hər telefonla danışıb bitirdiyimizdə sənə doya bilmədən səsindən uzaqlaşardım.Sən görməzdin...Hər danışmamızın bitməsində, mən üzünü çəkməyə çalışardım.Bəlkə də sən başından bəri bilirdin qısa bir zaman sonra çıxıb gedəcəyini.Məndən sənə inanmamı istəyirdin amma bilirdin...Hər kəs bilirdi...dostlar,xəyallarım...Bir mən bilmirdim...



Artıq o qədər çox yoxsan ki,mən də nə qədər var olduğunu qarışdırıram bəzən.Yoxluğun varlığını keçdi.
Yalançı bir bahardayıq.Mənsə bu yalançı baharda, yalançı gülüşlər paylayıram ətrafa və qəribədir heç ümid qalmadığı halda gəlmə ehtimalını hesablayıram,kağız qələmə ehtiyac duymadan.Gözlərimi bağlayınca qurduğum xəyallar yolunu çaşdı onsuz da,sevgilim...
Lazımsız zamanlarda, lazımsız bir şəkildə qarşıma çıxıb, gəldim deyə bilmə ehtimalını düşünürəm.
Həyatın ağrılarıyla və problemləriylə məşğul oluram hər gün.Və hər səhər, bu günü də sovuşdura biləcəyəmmi düşüncəsiylə keçir saatlar.Yorulduğumu və bitdiyimi hiss etdiyim,tam yerə düşəcəyimi fərq etdiyim anlarda,gözlərimi bağlayıb, məni bir yad kimi ortada buraxmağını ağılıma gətirir,ürəyimdəki sahibsiz sevgindən, inana bilməyəcəyin bir şəkildə güc alıram.Yenə də, məndən ayrı olsansa da,hələ yaşadığını və uzaqlarda da olsa,bir yerlərdə nəfəs aldığını bilmək kiçik şeylərdən xoşbəxt olan kimi istidir içimi:
Yoxluğun da varlığın kimi sevgilim...Heç fərq yox...Və mən yoxluğunu da varlığını sevdiyim kimi