Gülümsəmək üçün səbəblərim o qədər azaldı ki;
əvvəlki qədər gülmürəm artıq.
Yoldaşlarım belə fərqinə vardı səndən sonrasını.
"Sənə bir hallar oldu" dedilər, "yoxdu heç nə" dedim ötürdüm.
Halbuki içimdəki yanğınları bilmir onlar. Bilmirlər, mən dərin atəşlərə baxmayaraq niyə artıq
yağış altında getmirəm. Baharda çətirsiz gəzmirəm.
Axşam daha tez olur sənsizkən.
Evə keçirəm dərhal. Kompüteri açıb, internetə daxil oluram bir az. Sənin yerini tutmayacaq
bir neçə yeni insan tanıdım, onları dinləyirəm içimdə qalanları susduraraq. Bir az da televiziya izləyirəm,
ruhumdakı qırğını görməməzlikdən gəlib. Yəni anlayacağın, vaxtımı gərəksiz işlərdə sərf edirəm.
Amma erkəndən yatıram, uzun-uzun telefon danışıqlarım yox deyə. Səhər daha geç oyanıram
və işə hər gün gecikirəm. Üstəlik gediş yolumu da dəyişdirdim. Sakit amma uzun bir yol tapdım,
oradan gedirəm hər gün.
İki ay əvvəl siqaretə başladım.
Fotoşəkil çəkməyi də buraxdım səndən dərhal sonra.
Hər şey eyni rəng kimi onsuz da, diqqətimi çəkmir heç bir gözəllik. Bir tək bu yaxınlarda dayanacaqda
gözləyərkən, kiçik bir uşaq mənə baxıb gülümsədi.
Əyilib yanaqlarından öpmək istədim, amma ağlıma sən gəldin, ağladım heç kəsə diqqət etmədən.
Qaçdım uşaqdan, bir sonrakı dayanacağa qədər getdim.
İndi yalnız bu tanış olduğumuz yerlərə gedirəm o aralarda.
Sənin heç sevmədiyin növdə və əsla oxumayacağım kitablar aparıram. Dükançı qız səni soruşur məndən,
"daha gəlmədi" deyirəm, o da kədərlənir yoxluğuna.
Akvariumdakı balıqlar belə öldü sən yoxkən.
Üstəlik ilk, sənin aldığın o qara ləkəli "canlı" getdi.
İndi evdə məndən başqa canlı yox, bu çirk pasak içində yaşayan kiçik bakteriyaları və balkona yuva quran mövsümlük göyərçinləri saymazsaq.
Ev sakit, səssizdir ümumiyyətlə. Mən əvvəlki musiqi dinləmirəm onsuz da. Aylardır yeni bir albom belə almadım. Köhnələri isə dostlarıma hədiyyə etdim.
Mənə sevgililər günündə hədiyyə etdiyin cib telefonunu da satdım. Əlim hər getdiyində, üzümə hər