Qoca kiçik bir gölün kənarında oturmuşdu.
Bu vaxt bir itin qəribə hərəkətlər etdiyini
gördü. İt gölün kənarına qədər gəlir, sonra
nə isə görüb geri çəkilirdi. İtə diqqətlə
nəzər yetirən qoca onun suyun üzərindəki
əksindən qorxub geri çəkildiyini gördü. İt
nəhayət susuzluğa dözə bilməyib özünü gölə
atdı və doyunca içməyə başladı. Qoca üzünü
yanında oturan dostuna tutub:
- Əslində çox adi görünən bu hadisədən nə
dərs götürdüyümü bilmək istəyirsənmi? –
dedi, - Bir insanın məqsədi ilə arasındakı
maneə çox vaxt öz içində böyütdüyü şübhələr
və qorxulardır. Yəni insan əslində öz
“maneələrini” özü yaradır. Bu “maneələri”
aşanda isə məqsədinə çatar...
- Əslində ikinci dərs bundan daha
mühümdür. Yəni, insan nə qədər bilikli
olursa olsun, susuz qalmış bir itdən də nə
isə öyrənə bilər.....