Bir qadın aeroportda əyləşmiş, gözləyirdi.
Təyyarənin qalxmasına çox zaman var idi.
Aeroportdakı kioskdan sevdiyi yazıçının
kitabı ilə bir paket peçenye alıb, özünə
oturmaq üçün rahat bir yer tapdı və kitabı
açıb oxumağa başladı. Fikrini kitab
oxumağa o qədər vermişdi ki, bir ara
yanında oturan adamın olduqca cürətli
şəkildə aralarındakı paketdən bir-bir
peçenye götürüb yediyini gördü, ancaq
özünü görməməzliyə vurdu. Bir yandan
kitabını oxuyub, bir yandan da saatına
baxırdı. “Peçenye oğrusu” isə bu vaxt
ərzində yavaş-yavaş peçenyeləri yeyirdi.
Qadının gözü saatda idi, amma bunlar
hirslənməyinə mane ola bilmirdi. Öz-özünə
düşünürdü: “Nəzakətli bir insan olmasaydım
yumruğumla bu adamın gözünü göyərdərdim.”
Amma peçenyedən hər dəfə götürəndə həmin
adam da əlini uzadırdı. Axırda paketdə
bircə peçenye qaldığı vaxt, “Görək indi nə
edəcək?” deyə düşündü qadın. Adam üzündə
əsəbi bir gülümsəmə ilə sonuncu peçenyeni
götürdü və onu ortadan böldü. Yarısını
ağzına atdı, digər yarısını da qadına
verdi. Qadın, peçenyeni adamın əlindən
hirslə dartıb aldı. “Allahım, necə də
kobud insandır... Peçenyemi oğurladığı bəs
deyilmiş kimi, heç adicə təşəkkür də
etmədi” dedi ürəyində. Həyatında bu qədər
hirsləndiyini xatırlamırdı. Təyyarəyə minik
başlaması haqqındakı anonsu eşidəndə dərin
bir nəfəs aldı. Əşyalarını yığışdırdı və
çıxış qapısına yönəldi. “Peçenye oğrusu” na
heç dönüb baxmadı. Təyyarəyə mindi və rahat
kresloya oturdu. Sonra oxuyub başa vurmaq
üzrə olduğu kitabını çıxarmaq üçün əlini
çantasına uzatdı. Birdən gözləri təəccüb
içində açıldı. Bir paket peçenye
çantasının içində idi! Çarəsizlik içində
inildədi, “Bunlar mənim peçenyem idisə,
digərləri də onun idi və o öz peçenyesini
mənimlə bölüşdü”. Üzr istəmək üçün çox gec
olduğunu anladı kədərlə. Kobud olan
“Peçenye oğrusu" əslində onun özü idi...!
Həyat, başqalarını günahlandırmadan əvvəl,
dönüb özümüzü də nəzərdən keçirməyimiz lazım
olan yerdir....