Yolda qarşılaşdığımızda, azan oxunurdu.
- "Gəl səni məscidə aparım," dedim. Bu gün
Cümədi bilirsən
Daha əvvəlki təkliflərimi də rədd etdiyi üçün:
- Sən də mənim məscidə getmədiyimi bilirsən,
dedi.
- "Bilirəm amma, Səbəbi də mənə maraqlıdır."
dedim.
- "Nə bilim olmur,alınmır"- deyə cavab verdi.
"Bəlkə ətrafın da təsiri var. Həm şalvarımın ütüsü
pozulub dizləri aşınar deyə narahatlıq edirəm."
İstər istəməz gülərək:
-" Hər halda zarafat edirsən"-dedim. "Bunun üçün
məscid tərk edilərmi heç?"
- "Ciddi söyləyirəm. Geyimimə və xüsusilə "Yaşıl"a
çox düşkün olduğumu bilərsən." dedi.
Həqiqətən də elə idi. Geydiyi bir-birindən gözəl
paltarları mütləq yaşılın bir başqa tonundan seçər
və hər vaxt ütülü idi.
- "Yaxşı, Həyatında heç məscidə getmədinmi?"
deyə soruşdum.
- "Uşaq ikən babamla bir neçə dəfə getmişdim,
deyə cavab verdi. Lakin artıq gedə biləcəyimi zənn
etmirəm.
Söylədikləri məni son dərəcə çaşdırmış və bu
mövzunu açdığıma peşman etmişdi. Daha sonra əl
sıxışıb ayrıldıq.
Onunla danışmamızdan iki ay sonra, özünün
məsciddə olduğunu söylədilər. Dərhal getdim.
Bağçadakı namaz saflarının ən qarşısında
dayanırdı və üzərində yenə yaşıllar vardı.
Yavaşca yanına yaxınlaşdım və sakit bir səslə:
- "Bəs heç məscidə gəlməyəcəkdin?" -soruşdum.
Heç səsini çıxartmadı. çünki musalla daşının
üzərində, yaşıl örtülü bir tabut içində yatırdı.....