Məşhur hökmdar Teymurdan sonra yerinə keçən
oğullarından Şahruh (XV. y. il) atasından fərqli
olaraq elmə və məlumatına dəyər verən, dindar,
səlim biriydi. Alimlərlə oturub qalxmaqdan zövq
alardı. Şahruhun ətrafındakı məlumatın kəslərdən
biri də Nemətullah Əfəndi idi. Eyni zamanda
övliyadan olan Nemətullah Əfəndinin dilindən
salmadığı bir söz vardı: "Allah haramdan qaçanı
qoruyar" (Yəni adam haramdan qaçsa Allah ona
haram yedirməz, nəsib etməz, demək istəyirdi.)
Bu sözü tez-tez təkrar edər, bununla bir az da
hökmdar və adamlarını xəbərdar etmək məqsədi
güdərdi. Şahruh da bunun hər vaxt mümkün
olmayacağını, insanın bəzən bilmədən də harama
əl uzada biləcəyini irəli sürərdi. Şahruh bir gün
sarayında xüsusilə Nemətullah Əfəndini qonaq
etmək üzrə bir ziyafət təşkil etdi. Başda hökmdar
və Nemətullah Əfəndi olmaq üzrə qonaqlar süfrəyə
oturdular. Baş yemək kəhrəba kimi qızarmış bir
quzu çevirməsi idi. Hər kəs kimi Nemətullah
Əfəndi də iştahla yeyir, yedikcə "Allah haramdan
qaçanı qoruyar" sözünü təkrarlayıb dayanırdı.
Hökmdar və adamları da bığ altından gülürdülər.
Nəhayət yemək bitdi. Şahruh Nemətullah
Əfəndidən soruşdu:
- Allah haramdan qaçanı hər vaxt və hər vəziyyətdə
qoruyarmı?
- Bəli qoruyar, haramdan qaçana Allah haram
nəsib etməz.
- Amma müəllimim səni qorumadı, səndə bizimlə
birlikdə haram yeddin.
- Xeyr, mən haram yemədim haramı siz yediniz.
- Boş yerə iddia etmə müəllimim, süfrədə yediyimiz
quzunu mənim adamlarım oğurlamışdı, oğurluq
malı idi o...
- Ola bilər, sizə haram idi, amma mənə halal idi.
Hökmdar lahavle çəkdi:
- Necə olur müəllimim, oğurlanmış bir quzu bizə
haram, sənə halal?
Nemətullah Əfəndi sözünü bağladı:
- Əgər inanmırsınızsa, quzunun sahibini tapın
soruşun...
Həqiqətən hökmdarın adamları oğurladıqları
quzunun sahibini tapdılar. Yaşlı bir qadın idi
quzunun sahibi. Quzunu oğurladıqlarını, bişirib
yediklərini etiraf etdilər və pulunu ödəmək
istədiklərini söylədilər. Qadın pulunu götürməyi
rədd etdi və