Doğru olduğu üçün deyil, asan olduğu üçün seçilən həyatların ortasındayam. Üzərimdə səbəbini bilmədiyim bir peşmanlıq. Bəzən danışmaq istəyirəm həyata dair amma səsim qısılır insanlara baxarkən. Mən də başımı qarşıma əyib bir daşın üstündə eləcə gözləyirəm. Heç bir şey etmədən və heç bir şey gözləmədən, yalnız gözləyirəm.


Gəl zaman get zaman; biri gəlib toxunur çiynimə. Mənə heç olmadığımı xatırladan köklü sözlər qurur. Gözəl sözlərlə bəzəyir xəyali hissləri. Aldanıb qalxıram oturduğum yerdən, əlindən tutub gedirəm. Hər dəfə bilmədiyim yerlərə, dadmadığım duyğular içində bir səyahət başlayır.





Gəl zaman get zaman; qara buludlar qucaqlayır göyü. Bulud yağış olub, toxum kimi düşür ürəyə. Toxum şübhəylə tanış olunca, nifrət meyvəsi yaşıllaşır könüllərdə. Və nəhayət ürəkdəki sevginin ruhda və gözdə nifrətə dəyişməsi ilə başlayır itkim. İtirəm insanlardan qorxuyla qaçarkən. Yenə bilmədiyim yerlərdən, dadmadığım duyğulardan keçirəm. Bəzən düşürəm üzüstə yerə, əlim qanayır torpaq üstünə. Dodaqlarım gedərək susur. İtkinlərimə diqqət etmədən başladığım yeri axtarıram.


Gəl zaman get zaman; eyni daşın üstünə tapıram özümü. Bədənimdəki yaralar bağlanır, üzüm eyni yerə baxarkən. Heç bir əl gəlib çiynimə toxunmasın deyə dua edirəm içimdə. Bir tərəfim kənarlara sevdalı, əmanəti başladığı yerdə və eyni halıyla təslim etmə təlaşında. Bir tərəfim yeni yerlərin, yeni hisslərin yuxusunu görür. Mən isə iki tərəfimdən uzaq, əzəli bir küskünlük içində yaşayıram təkliyimi. Eyni daşın üstündə, öz özümə…