Döyüşkən xoruzun acı aqibəti

Şərif Ağayar

Bir xeyli bundan əqdəm Bakı Dövlət Universitetinin tələbə yataqxanasında qalırdıq. Dərslərə hazırlıq, çayxana avaraçılığı, eşqbazlıq, üstəgəl video-televiziya aludəçiliyi... bütün bunlar tələbənin nə zaman yuxuya getdiyini təsəvvürünüzdə asanlıqla canlandıra bilər.

Elə ki, semestr imtahanları gəlirdi, saydıqlarımın üstünə daha ağır bir dərd əlavə olunurdu. Və sanki kasıblığımız kvadrata yüksəlir, kimsəsizliyimiz öz zil zəngulələrini vururdu. Müxtəlif səbəblərdən aldığımız depressiyalar yatmağa ciddi əngəl törədirdi. Problemlərin birini də deyim, lap xoşbəxt olun: yataqxanalara doluşan Qarabağ qaçqınları və onların keçən bu 20 ildə hələ də bu boyda şəhərə sığışmayan səs-küyü...

Ən tezi saat 2-də, 3-də yatırdıq. Saat 4-dən isə xoruzlar başlayırdı banlamağa. Yəqin ki, içinizdə bir qımıltı əmələ gəldi: “Tələbə yataqxanası hara, xoruz hara?!”

Lütfən səbirli olun...

Bizim qonşu otaqda cavan bir oğlan yaşayırdı, müharibə veteranı idi və ailəsini xoruz döyüşdürməklə dolandırırdı. Axşamlar pipiyindən ağır yaralar almış qəhrəman xoruzunun yaralarını spirtlə silir, dərmanlayır, yaxşıca yedirir, sonra eyvana çıxarıb üstündə hava üçün dəliklər açılmış yeşiyin altına qoyurdu. Hər gün qovurulmuş ciyər, qoz, fındıq və badam ləpəsi yeyən xoruz sözün həqiqi mənasında qızmışdı.

Məlikməmmədin keşiyini çəkdiyi alma ağacının dibində təzəcə yuxuladığı vaxt xoruz ilk banına başlayırdı. Sanki qulaqlarından beyninin içinə soyuq şiş soxurdular! Banlama bir dəfəylə qurtarsaydı nə vardı? Bu, saatlarla davam edirdi. Bəzən yorğun tələbələr iki banın arasında da yuxuya getmək imkanı qazanırdılar. Elə ki, növbəti səs çıxırdı... Tfu!!! Sənin pipiyinə lənət!

Xoruzun geniş çöllər və yüksək səmalar üçün hesablanmış gur səsi balaca yataqxananın divarlarına dəyib əks olunanda sənə elə gəlirdi ki, bu saat bina başına uçacaq! Hamı narazı idi bu xoruzdan! Bir-bir, iki-bir yiyəsinə yanaşıb dərdlərini söyləmişdilər. Bir gün biz