tələbələr də imkan tapıb xoruzun yiyəsinə yaxınlaşdıq, başımıza gələnləri olduğu kimi ona danışdıq. Xoruz sahibi ciddi görkəm alıb axsayan ayağını göstərdi: “Mən vətən yolunda canımı qoymuşam! İndi bir xoruzu çox görəcəksiz mənə? Onu saxlamasam, döyüşdürməsəm, uşaqlarım acından ölər!”

Camaatın vətənpərvər vaxtları idi. Odur ki, biz də dinə bilmədik.

Bir gün qonşu yataqxanada yaşayan ağsaqqal kişi müştüyünü tüstülədə-tüstülədə bizə dahiyanə bir nəsihət verdi. Dedi, bala, siz uşaqsız, bilməzsiz! Xoruz banlamaq üçün arxasını büzür və əgər əzələləri biri-birinin üstündə dayanmasa səs çıxara bilməz.

Dərindən öskürüb əlavə etdi:

“Sizə bir məsləhət görəcəm, sınayın! Amerikalıların qaçqınlar üçün gətirdiyi o yardım yağı var haa... ondan bir şprisə çəkib xoruzun arxasına vurun, vəssalam! Əgər o xoruzdan səs çıxsa, mən heç nə bilmirəm!”

Aramızda bir gimrik tələbə vardı, gecə köməkləşib onu müharibə əlilinin eyvanına keçirdik, sonra şprisi verdik. Əməliyyat uğurla başa çatdı...

Saat 4-ə yavıqlaşmış xoruz ha banlamaq istədisə də heç nə alınmadı. Ondan qəmişi zay olmuş balaban səsi çıxırdı...

Xoruzun əvvəlcə səsi batdı, sonra bu binəva heyvan döyüş əzmini itirdi. Yiyəsi xoruzun artıq qazanc gətirmədiyini görüb həyətə düşürdü və axsaq ayağını qanadlarının üstünə basıb, boğazını bıçaqla üzdü.

Mən bu acı xatirəni heç vaxt qələmə almayacaqdım. Əgər sonralar “arxası yağlanmış” çoxlu adama rast gəlməsəydim.

Neyləyim, həyat