Sevirəm səni. Bunu sənə dəfələrlə söylədim. Eşitmədin məni. Dinləmədin sözlərimi. Qaçdın bu həqiqətdən. Amma mən yenə də səni sevməkdən vaz keçmədim. Dedim hələ tezdir, hələ qabaqda neçə illərimiz var. Amma anlamadım ki, zaman bizi gözləmir. Zaman bir yel kimidir. Əsir, gücü çatdığı qədər adamı sovurub aparır bu dünyadan. Bu qədər illərin arxasında daha əvvəlki ki, kimi qalmamışdıq. Zaman səni də məni də tamam dəyişmişdi. Nə qədər dedimsə qıyma bu sevgiyə zamanla səndə sevərsən, bir şans ver mənə.

- Mən belə bir qəbahət etmərəm söylədin mənə. Düz söyləmişdin həmin vaxt. Ancaq mən sevib qəbahət etmədim, səni sevməkdə qəbahət etdim. Artıq gənc qızam. Həyatı yaxşı, pis yaşayıram. Ancaq indi sən əzab çəkirsən. Dedim:- Düşdüyün bu vəziyyət nədir?
Dedin: - Bir zamanlar sənin etdiyin o qəbahətdən məndə etdim. Mənsə istehsalı bir gülüşlə səni sonun gəlməmiş ölməyə vadar etdim. Mənə bir şans ver deyə yalvardın. Niyə belə etdin? Axı bir zamanlar o şansı mən səndən istəmişdim.. Çox istəyərdim sənə şans verməyi. Amma bağışla bu daha mümkün deyil. Nədən? Deyə ağladın, qarşımda diz çökərək əlimdən tutdun, nolar mənə həyat ver deyə haykırdın. Qalx ayağa istəsəmdə bu mümkün deyil dedim. Niyə axı hər şey sənin öz əlindədir?! Gəl qovuşaq, xoşbəxt olaq dedin mənə. Ancaq mən daha başqasının qismətiyidim. Qara bəxtimdə başqa oğlan var idi. Səni xəyal eləyib başqa qollarda həmdəm tapmışdım. Başqasının qoynunda isinmişdim. Başqa əllər saçımı oxşamışdı. Daha hər şey gecdir. Sevgi qovuşdurarkən sən ayırdın yollarımızı. Sən oldun bu yaşananların günahkarı. Mən artıq getməliyəm. Evdə məni gözləyən həyat yoldaşım, sənsiz çox darıxmışdım deyib boynuma sarılan bir balam var mənasız həyatımda.