Gözləyərkən zövq aldığımız hallar vardırmı?

Ya da nəyi gözləməkdən zövq alarıq?

Çox acmışkən yeməyi gözləmək, zövqlüdürmü məsələn?

Yeməyin gələcəyindən əmin belə olsaq, ağızımıza ilk loxmanı qoyana qədər keçən o dəqiqələr zövqlüdürmü sizcə?

Ya bir də yeməyin gəlməsiylə əlaqədar şübhələrimiz varsa?

Bizi heç gözlətmədən inkişaf edən bir eşqi sürətlicə yeyib bitirmə meyli göstərərik…

Bəzisi çox sevdiyi bir yeməyə başlamadan əvvəl əlinə alar, iyləyər, toxunar. Ağızına qoyduğunda dərhal udmadan əvvəl, dili və damağında ləzzətini hiss etməyi seçər…

Bəzisi yeməyi o qədər arzular ki, dərhal mədəyə göndərmək istər. Göndərər də…

Ancaq, yemək mədəyə getdikdən sonra xəyaliylə ovunmaq qalar geriyə…

Nə tez bitmişdir?

Bizi gözlədənləri daha çox sevərik sanki, ya da daha çox bağlanarıq…

Gözləyərkən O’na dair olan hər şeyi bir dəfə də özümüz tərəfindən şərhlərik, yeni bir "O" yaradarıq çünki…

Yaratdığımız "O", mövcud olan "O"dan fərqlidir…

Daha arzulanan biridir bu yaradılan…

Daha gözəl, daha ağıllı, daha aşiq olunacaq biri olar…

Gözləmək yorucu olsa da gözləyərkən boş dayanmadığımız üçün, "mazoxistcə" bir zövq də alarıq…

O’nun bir dəqiqələri bizə illər kimi gələ bilər.

Aclığımız nə qədər çoxdursa, səbirsizliyimiz də o qədər çox olar.

Şübhələrimiz və hirsliliklərimiz də…

Gözlədənə həm arzu duyarıq, həm də O’ndan imtina edib getmək…

Gözlədənin mərhəmətsiz olduğu, təcrübəsiz olduğu, ya da fərqində belə olmadığı hallarda uzun davamlı aclıq, ən gözəl yeməyi belə xoşagəlməz edə bilər, hətta mədə bulandıra bilər.

Bəzən də, doyma anını o qədər çox xəyal edərik ki, xəyalımızdə doyarıq da… Qızıl qabda da gəlsə o xəyalını qurduğumuz yemək, istəməz canımız…

Aclıq halı keçmişdir artıq…

Darıxmaqla imtina etmək arasındakı incə nizamı tutdura bilənlər üçün isə, o yemək bir şənliyə çevrilə bilər..

Gözləmək, darıxmaq, doymaq…

Bir-birini izləyən, arzularımızı bəsləyən dəyişməz üçlük...

Acmadan doya bilmərik. Acmadan