yeyilən yeməklərin ləzzətini fərq edə bilmərik.

Bax buna görə, aşiq olduğumuz insan üçün darıxmaq istəyərik…

Darıxdırsın istəyərik…

Yeməyin heç gəlməmə narahatlığıyla yeməyi arzulamağı və ağızımızın sulanmasını sevərik.

Ancaq mədə sancısı keçirəcək qədər aç qalmaq da yeməkdən aldığımız həzzi azaldar…

Sevgilinin getmə, gəlmə, darıxdırtma oyunları və bizi bir rezin kimi özünə çəkib buraxması təhrik edər…

O gəliş-gedişlər və O’na duyduğumuz aclıq, sancılar verəcək qədər sərt olmadıqca eşqimizi bəsləyər…

Bağlanarıq.

Yalnız O’na deyil. Darıxmağa və doyurulmağı gözləyən o aclıq duyğusuna da…

Ancaq gəliş-gedişlər tək tərəfli olduğunda, tərəflərdən biri yalnız gözləyən rolunu götürdüyündə aşınmalar qaçınılmaz olar. O gəliş-gedişlər gözləyəndən də çox şeyi götürər aparar.

Gözləyənin də gözlətməyi öyrənməsi lazımdır…

Yediyimiz hər loxmanın dadını çıxarmaq üçün, çəkməyi, buraxmağı, acmağı, acdıracaq qədər uzaq qala bilməyi, həsrət duymağı bilmək lazımdır.

Doymağı hamımız istəyərik əlbət.

Ancaq yalnız doymaq üçün deyil, dadına da çatmaq üçün yeyirsinizsə əgər; hər yemək ac ikən yeyilməli, hər eşq darıxarkən mayalanmalı…

Gözləmənin də, darıxmanın da, doymanın da dadını