ə balıq idi. Bütün baş verənlərin xaricində idi. Nə danışır, nə dinir. elə bil bunlar qonşunun anasının başına gəlmişdi. Bilmək olmurdu ki, nə fikirləşir.


Sadiq isə, bu iki ay ərzində anası ilə maraqlanmırdı. Hər gün evə içkili gəlir, yatır, səhər də durub heç bilən yox idi hara gedir.


Bütün bunları xatırlayır. Elə bil ürəyini deşirdilər. Böyük oğlu işlə əlaqədar Gəncəyə getməli olur: Oğlanları da orada yaşayırdılar.” Ana, səni aparım bacımgilə, uzaq yola çıxmaq olmaz sənə, yoxsa aparardım. Gedim gəlim bir on günlük işim var orda. Gəlib aparacam səni”. O gedən olmuşdu. Artıq ay yarım idi gəlmirdi. Heç zəng də eləmirdi. Arada gəlib evinə baş çəkir, yenə Gəncəyə qayıdırdı. Evinə baş çəkəndə, ona dəymirdi.Qızı :” Ana, İqbala zəng eləmişdim, dedi gəlin xəstələnib, sistem qoyurlar, bir az qalacaqlar oğlugildə, nə bilim elə dedi”. Sonra səs – soraq gəlmədi. Məsələ aydın idi. İqbal da Sadiqin etdiyini etmişdi. Sadəcə bir az yumşaq formada. Sadiq İqbalın üstünə, İqbal da qızının üstünə atmışdı onu. İndi də dalınca gələn yox idi. Qarı özünə yazığı gəldi. Ağlamğa başladı. Qəhər onuboğurdu. Heç əcəl də gəlmir, ona da lazım deyil. Axı niyə hamıondan bezib?


Səhər düşündü- daşındı qızına dedi:” Nə qədər kürəkən qapısında yaşamaq olar? Mən getməliyəm. Gedim Sadiqin yanına, necə olsa ər evimdi- öz ayrı otağıma, heç onlarla üz –üzə gəlmərəm. Heç biri ilə danışmayacam. Tək yaşayacam. Öz otağım, öz televizorum, öz yeməyim, öz içməyim. Heç birinizə əziyyətim dəyməsin”.


Indi də dediyi kimi, tək idi, tək yaşayırdı. O, təkliyə məhkum idi. Heç kim, heç bir övladı onu dayandırmadı, o təkliyi seçəndə heç biri dillənmədi. Bu taleyin hökmü idimi, onun səhvi idimi… bilmirdi. Gözlərini boşluqdan çəkdi. Pəncərəyə yaxınlaşdı. Artıq yaz gəlirdi. Novruz yaxınlaşırdı. O soyuq, sərt fevral çıxmışdı. Amma onun taleyində hələ də fevral ayı idi. Günəş onu isitmirdi. Bahar onun qapısını döymürdü. əslində onu sıxan təkliyi deyildi. Övladlarının onu atması idi. Atılmaq, unudulmaq, hər