Yaşadığımız dünyada insan gözünü hara çevirirsə gözəlliklərlə qarşılaşır. Gördüyü şeyləri böyük zövqlə izləyir. Qüsursuz dizayndakı insan bədəni, milyonlarla növ bitki, tonlarla ağırlıqdakı buludların mövcud olduğu ucsuz-bucaqsız səma və daha neçə-neçə şey ruha zövq verəcək gözəl görünüşlə yaradılmışdır.

Gördüyü şeylərdən başqa, digər duyğu orqanlarıyla qəbul etdiyi hislər də insana zövq verir: gözəl qoxu, dad və ya gözəl ritimli bir musiqi kimi.

Budaqdan sallanan bir meyvə, gözəl qoxusu və dadıyla hər kəsin xoşuna gəlir. Həmçinin çiçəyin fərqli tonlardan ibarət rəngləri, üzərindəki naxışları zövqümüzü oxşayır və ya müəyyən bir insanın gözəl siması hər kəs tərəfindən bəyənilə bilər . Ya da gözəl bir ev, son model avtomobil dünyada tələb olunan əmtəələrdir. İnsan həyatını sürərkən bunlar kimi bir çox şeyi bəyənib, onları əldə etmək istəyər. Lakin bütün bu sayılanlara bir müddət keçdikdən sonra çevrilib baxdığında böyük fikir qarışıqlığına düşər. Çünki bu gözəlliklər mənalarını itirmiş, hətta artıq görmək belə istəmədiyi bir hala çevrilmişdir.

Məsələn, meyvə, budağından qopardıldıkdan qısa bir müddət sonra yavaş yavaş qaralmağa başlayar, sonra o gözəl qoxusunu itirər. Sonra çürüyər və pis qoxu yaymağa başlayar. İnsan canlı rəngləri və xoş qoxusuyla özünü cəzb edən çiçəkləri götürüb evinə gətirər və vazaya qoyar, ancaq aradan bir-iki gün keçmiş, çiçəklərin rəngləri solar, canlılığı, diriliyi itər. 2-3 gün sonra isə çiçəklər tamamilə qaralmış və çürümüşdür. Dünyanın ən gözəl simasına sahib olduğunu düşünən insanı 60 il sonra görsək, onu tanımaqda belə çətinlik çəkərik. O gözəl insan yaşlanmış, üzü qırışlar içində qalmış, saçları dümağ olmuşdur. Bir sözlə əvvəlki gözəlliyindən əsər-əlamət qalmamışdır. Ev köhnəlmiş, avtomobil və modeli köhnəlmiş, müəyyən qisimləri isə çoxdan paslanmağa başlamışdır. Nəticə olaraq dünyada insanın ətrafında gördüyü hər şey qısa zamanda dağılmağa meyl edir.

Bu, çox insana "təbii bir proses" kimi gəlir. Halbuki burada çox dərin