‘Gözləmə dönməyəcək' dedi.
Cavab vermədim.
Üzünə baxdım, mənalı olmayan üzünə.
Pis bir xəbəri verərkən bir insanın necə də belə soyuq rəftar edə bildiyini heç anlaya bilməmişdim.
Eləcə baxdım...
Bəlkə də mənasız baxışlarım.
Bəlkə də bir şeyi gözlədiyimi hiss etdirəcək bir baxış...
Onu vecimə almadığını görəndə təkrar etdi:
Gözləmə dönməyəcək..



Bilirdim dönməyəcəyini.
Gedənlərin ‘dönəcəm' vədlərini dönməmək üzrə getdiklərini bilirdim.
Bilirdim, tərk etmənin gedənlərə xoş gəldiyini.
Gedənin getdiyi yerə öyrəşdiyini bizi unutduğunu bilirdim..
Bəlkə də gedənə deyil, qalana düşürdü kədərlənmək.
Kədərlənməkmi?
Yoxsa mən həqiqətən kədərli idimmi?
Necə olar!
Həyatımın ən gözəl saatlarını mən bu qəhvə masasında keçirdim.
Bu o adam şahid idi buna.
‘Gözləmə dönməyəcək' deyən, o üzü mənasız olan adam.

Yenə səsləndi stəkanlara bir şey doldurarkən.
‘Gözləmə dönməyəcək'



Baxdım üzünə.
Uzun uzun baxdım.
O mənə heç baxmırdı.
‘Gözləmə dönməyəcək' deyərkən belə baxmırdı.
Hər gün saat üçdə, qəhvənin pəncərəsindən rahatlıqla gələni-gedəni görə biləcəyim bu masa, məni görməyə alışmışdı...
Hər gün bəli.
Neçə il oldu? Neçə il oldu..
Günləri sayılmış neçə illər..
Çayımı önümə qoyarkən eyni sözləri zümzümə edirdi.
‘Gözləmə dönməyəcək'

Nə deyə bilərdim.
İlk gün bura gəldiyimdə, əlində nimçəsi sağa sola qaçan bir cavan idi.
İndi isə üzündə yüngül bir gülümsəmə, ağır addımlar atmağa diqqət göstərən yaşı ötmüş bir insan.
İllərcə eyni şeyi söyləməkdən bezmədi.
‘Gözləmə dönməyəcək'
Söylədiklərinə diqqət belə etmirdim..
Qoymurdum ki. onun sözləri mənim qəlbimə dəysin..
O hər səhər mənə yaxın gəldiyin də, çayımı hər dəfə masanın üzərinə qoyduğundan eyni sözləri təkrar edir..








Gözləmə dönməyəcək..
Dönməyəcəkdi.
Əlbətdə bilirəm.
Hansı gedən dönmuş ki.
fikirləşirəm...
Hər gün bir ümidlə gəlirəm..
Hər gün dönəcək deyə düşünürəm..
Hər gün onun səsini eşidəcəm deyə gəlirəm..
Amma ki. bu insanın sözlərini eşidirəm..
Gözləmə