m ayaqlarım yerimirdi. Pilləkənlər mənə onu xatırladırdı. Həmin gün Savalanın geyindiyi kurtkasını mənə verdilər. Kurtkasını geyindim, vurulduğu yerdə güllənin izləri qalmışdı.. O korpusda yeriyəndə mən ancaq qardaşımı düşünürəm, o buradan son dəfə çıxdı”.

Və o zəng. Savalan bir zəngin həyəcanına dayanmayıb çölə qaçdı. Bəlkə də o zəng olmasaydı, onlar elə sakitcə imtahan verib, digərləri kimi olanları ya eşidər, ya da telekanallardan izləyərdi.








Nərminə isə Savalana zəng vurduğu üçün bəzən özünü günahkar hiss etdiyini bildirir: “Mənim yerimə kim olsaydı qardaşına zəng edərdi. Mən həmin gün 1-ci mərtəbədə dərsdə idim. Hətta saata baxdığımı da xatırlayıram və saat onda 09:25 idi. Müəllimə jurnalla bağlı nəsə kömək edirdim, bir də gördük səs gəlir. Təsəvvür etməzdim ki, bu güllə səsidir. Elə bil dəmiri dəmirə vururdular. Hətta o səsə hamı güldü, elə bildik zırpaket partdadırlar. Sonra müəllimimiz dedi ki, bəlkə, küçə itlərini vururlar. Bizdə dedik ki, günün günorta çağı iti vurmaq olar, amma hardan biləydik ki, günün günorta çağı nəinki iti, elə insanı da vurmaq olar. Həyətdən universitetdə tələbələri vurulduğunu eşitdik və hiss edirdik ki, silah səslərinin yuxarıdan gəlir. Mən də tez Savalana zəng vurdum, bilirdim ki, o imtahandadır. Telefona cavab vermədiyini görüb qorxdum və dedim ki, yuxarı qalxıram. Mən elə bilirdim Savalangil 3-cü mərtəbədədirlər. Əslində imtahan 5-ci mərtəbədə imiş. Artıq hamı bir-birinə qarışmışdı. Qaçan kim, gələn kim. Hələ bilmirdik ki, aşağıda artıq bir neçə nəfəri vurublar. Hamı pəncərədən yavaş-yavaş aşağı düşməyə başladı. Mən isə qardaşımın səsini eşitmədən həyətə düşməyəcəyimi dedim. Müəllimə də mənimlə qaldı. Savalana universitetdə atışma barədə məlumat verəndə gördüm ki, heç nədən xəbəri yoxdur, hətta mənə dediki, imtahandayam, narahat etmə məni. Mənlə sağollaşandan sonra qrup yoldaşlarına desin ki, universitetdə atışma var. Səsi eşitsələr də, fikir verməyiblər. Pəncərədən həyətə düşəndə hər şeyin real olduğunu