ə deyir ki, sən Savalana niyə zəng vurmusan? Mən də bilmirəm nə cavab verim: “Deyirəm ki, axı o mənim qardaşımdır. Bilməliyəm də necədir”. Atam isə mənə Savalanı sənin zəngindən sonra vurublar, xəbərin var? Sonra bildim ki, qolundan vurublar. Mən də sevinə-sevinə dedim ki, qardaşım 1 güllə ilə ölən deyil. Bütün bu baş verənlərə baxmayaraq inanmazdım ki, o ölə bilər. Ətrafımdakıların hamısının ağladığını görəndə başa düşdüm ki, nəsə olub. Amma heç kim heç nə demridi. Mənim əmim də həkimdir və orada idi, gördüm ki, o da hönkürtü ilə ağlayır. Dedim ki, əmi nə deyirsən de, bircə öldü demə. O da ağlayaraq heç nə olmayıb dedi. Arxamca atama “Palatada keçindi” sözünü deyəndə eşitdim.Ondan sonra isə heç nəyi xatırlamıram... İynənin keyindən səhər ayıldım.Sonra bildim ki, patok yoldaşım Yusif Bəndəliyev də ölüb. Birinci deyridim ki, niyə mənim qardaşımı təkcə öldürdülər. Sonra bildim ki, Ayaz da, Taleh də orada ölüb”.

Onun meyidi evdən çıxanda əyilib qulağına dedim ki, sənin üçün qırmızı diplom da alacağam, magistr da olacağam
Nərminə üçün çətin günlər elə ondan sonra başlayır. O hadisədən sonra ağır depresiya keçirən Nərminə həmin ab-havadan qurtulmaq üçün müalicə aldığını deyir: “Hadisənin şokundan bütün günü danışırdım. Savalan belə oldu, elə oldu, Savalanla bunu etdik, onu etdik, ancaq danışırdım. Sonradan hiss etdim ki, çox danışıram. Həmçinin universitetdəki tələbələrin mənə baxması və məni bir-birlərinə göstərməsinə dözə bilmirdim. Bir az utancaq oldum və özümə qapanmağa başladım. Dünyada nə baş verirsə versin, mən öz dünyama qapılmışdım, sakit otururdum. Görürdüm ki, yaxşı deyiləm. Qrup yoldaşlarım da hiss edirdilər ki, mən normal deyiləm, mənə kömək etməyə çalışırdılar. Mənə dedilər ki, hamı sənə baxır, deməli, sən seçilirsən. Özü də yaxşı məna da. Sənin qardaşın pis şey etməyib ki, qəhrəmanlıq edib və hamı da səni göstərir. İndi növbə sənindir, ona layiq olmağa çalış.





Əvvəl magistratura barədə fikirləşmirdim. Onun meyidi evdən gedəndə əyilib