HEÇ NƏ ƏBƏDİ DEYİL,



HƏR ŞEY MÜVƏQQƏTİDİR....





Həyatın özü olduğu kimi, içindəki heç bir şey də əbədi deyil. Biz də bu həyatın qonaqlarıyıq. Kimimiz çox qalırıq, kimimiz də az. Hər birimiz əvvəl axır nədən yaranmışıqsa o na da qayıdırıq.



Bu dünyada hər bir şey müvəqqətidir. Sevincimiz, kədərimiz, nifrətimiz, sevgimiz, aldığımız nəfəs belə... çünki o da bir gün tükənəcək...



Həyat beşiklə, məzar arasındakı sınaq müddətidir və heç də hər kəs bu sınaqdan layiqincə çıxmağı bacarmır.



İnsan hər zaman xoşbəxtliyi hardasa, nədəsə axtarır, lakin başa düşmür ki, YAŞAMAQ ÖZÜ XOŞBƏXTLİKDİR.



İnsan daima çalışır..Nəyisə bir şey əldə etməyə çalışır.

Lakin bu dünyada ona nə qalır görəsən? əlbəttə ki heç nə! Bir gün özü də heç olur...



Niyə insan yalnız səhv edəndən sonra səhvini başa düşür?



Niyə insan əlindəkiləri vaxtında dəyərləndirməyi bacarmır?



Niyə kiminsə yoxluğunu hiss eliyəndən sonra onun qədrini bilirik?



Həm də ən maraqlısı odur ki, əksəriyyətimiz bunu dərk edə- edə edirik.



Amma niyə? Bu insan psixologiyasından irəli gəlir yoxsa....?



Elə bir insan yoxdur ki, o, ”kaş” sözünü işlətməsin. Hər birimizin həyatında “kaş”lar istənilən qədərdir. Üzə vurmasaq da, peşman olduğumuz, heyfsləndiyimiz çox şey olub. Amma nə fayda? Zamanı geri qaytara bilərikmi?

Nəyisə dəyişə bilərikmi?



Hər gün insan üçün yeni bir həyatdır. Bu həyatdan da zövq almaq üçün qarşıda bir məqsəd olmalıdır. Prinsipsiz, məqsədsiz bir həyat bir heçdir çünki... yaşanmış bir boşluqdur sadəcə..



Deyildiyi kimi, heyat fani, ömür qısa, eşq yalan...



Ömrümüz qısa olsa da, unutmayaq ki,





YAŞADIĞIMIZ HƏR AN BİR ÜMMANDIR.