Saat 19:33, dostumgilin qonağıyam. qapının zəngi çalınır,yəqin qonşudur deyə düşünürük. Dostumun anası qapının gözlüyündən baxır ki, qapıda kimsə yoxdur.qapını açır,yerdə bir qara yun papaq var.Budur, növbəti papağından keçən, qapıya tullayıb qaçan
kəs. ya papaq başdan, ya da baş papaqdan bezib. Qadın gülümsəyərək deyir ki,xonçanı gətirin, papağa bayram sovqatı qoyaq. Sahibinin başından daha qiymətli olan şirniyyatları
papağa doldurub: ”ay papaq yiyəsi,gəl papağını apar” deyib papağı götürdüyü kimi tozlu
torpaqlı qapının kandarına qoydu. Yiyəsi də oğrun-oğrun gəlib papağı götürüb elə qaçdi ki,elə bil … .
Bax bu da Novruz. Nə əvvəli,nə də sonu bilinən Novruz. Doğurdan da, Mart gəldi,dərd gəldi. Yenə
gəlib çatdı bu Novruz günləri. Demək ki, yenə tonqal, yenə məşəl, yenə onun bunun qapısını pusmaq, yenə xoruz döyüşdürmək, yenə yumurtanı yumurtaya çırpıb sındırmaq, yenə papağı ” o qapı sənin bu qapı mənim” prinsipi ilə ora bura tullamaq,yenə şam yandırmaq,yenə səməni göyərtmək,yenə aşıqlar.yenə yallı və yenə də yenə…



Pəncərədən gördüyüm mənzərə məni xeyli uzaqlara aparıb düşüncələrin qoynuna çağırdı. Həyətdə
böyük bir izdiham var. Təzəcə qalanmış tonqal, həndəvərinə toplaşmış neçə-neçə cavan qız-
gəlin,oğul-uşaq, qoca-cavan. Maqarlıdır ki, novruza olan sevgidən başqa görəsən bu camaatı daha nə
birləşdirir? Axi nədəndir tonqala, oda olan sevgi? Axı hardandır ocağa olan bu qədər hərislik? Görəsən
etdikələrinin nahiyyətinə varırlarmı? Gənclərdən biri tonqalı alovlandırdıqdan sonra həm böyük bir
nümayişkəranəliklə, həm də xüsusi bir coşquyla bir az kənara çəkilərək qaçıb tonqalın üstündən uca
səslə “Ağırlığım,uğurluğum tonqala” deyərək tullanır və kənarda sevinc səsləri ucalır. Bu cavanın
hərəkətindən daha da ilham alaraq ardınca başqa gənclər də ocağın üstündən o tərəf bu tərəfə
tullanmağa başlayırlar.Fikrimdə belə bir sual yaranır. Görəsən odun üstündən beləmi tullanırlar?
Məncə yox.Düşünəndə ki, biz müsəlmanıqsa, Allaha iman gətiririksə, elçisini