Sahibsiz duyğularla çamadanını sürüyərkən kimsəsiz və qaranlıq amma tanış yollarda köhnə xatirələri yoxladı.
Çoxdan silinmiş izləri müşahidə etdi. Ərinmədi və getdi saatlarla, fikir vermədən çox qorxduğu it uğultularına. Və bir telefon köşkünə uzandı əlləri. Gecənin bir yarısı suallarına cavab verə biləcək biri axtardı.Və çalan telefona dərhal cavab verdi. Gecənin geçliyine fikir verməyən şirin bir dialog başladı.Dialogun sonunda "küçədə qaldım, yanına gələ bilərəmmi? ayrıca bir az danışmağa ehtiyacım var." sualına, "indi hardasınız?" qarşılığı gəldi.
Ardından gələn cavab sərt gecəni belə yumşaltdı. Telefon köşkünün qabağındakı maşın işıqları qədər yaxınında olması bir təsadüf deyidi.
Gecə yenidən başlamışdı bu sürprizlə. Həsrətli bir qucaqlama ilə başlayan bir söhbətə buraxdı təklik yerini.Artıq gecənin gecikmişliyi əhəmiyyətini itirmişdi.Artıq,artıq olmuşdu digər detallar. Gün işıldayana qədər gülümsəyən üzlər günəşi gözlədi. Dodaqlardan axan köhnə amma gözəl sözlər, ruhları rahatlaşdırmışdı səma ağarmadan.
Dərin və xoşbəxt bir yuxuya getdi hər iki ruh. Və TANRIya şükrlər yağdı səssiz və ilıq nəfəslərdə…Hər nəfəsdə…