Əli (ə.s) ölüm yatağında idi. Son anlarını yaşayırdı. Huşu gedib gəlirdi. Ayıldı ətrafına toplananlara baxıb dedi: Oğlum Hüseyn(ə.s) hardadır? Dediler ayağının yanında dayanıb,ayaqlarından öpüb ağlayır. Əli (ə.s) buyurdu: Gətirin onu başımın üstünə və gözlərini yumdu. Bir qədər sonra yenə ayıldı və bu dəfə oğlu Ebəlfəzli (ə.s) soruşdu. Dedilər yan otaqdadı alnını divara qoyub ağlayır. Əli (ə.s) buyurdu: Onu gətirin başımın üstünə və gözlərini yumdu. Bir qədər sonra gözlərini açdı. Oğlu Əbəlfəzlin(ə.s) və Hüseynin(ə.s) əllərini tutdu. Onların əllərini birləşdirdi. Imam Hüseynə (ə.s) heçnə demədi,üzünü Əbəlfəzl ağaya tutub dedi: Oğlum,canım Əbəlfəzlim bu əllərinizi birləşdirdim. Heç vaxt ağan Hüseyndən ayrılmayasan. Son vəsiyyətimi unutma,su tapsan ağana gətirməmiş o sudan içmə. Əbəlfəzl ağa ömrünün axrınacan bu vəsiyyəti yerinə yetirdi və Tasua gecəsi su dalınca gedəndə səqqaları doldurmamış əlinə su götürdü,içmək istəyəndə atasının vəsiyyəti yadına düşdü. Susuzluqdan yanırdı amma o sudan içmədi. Xeymələrə su apararkən oxlandı....
"Xar ol ey nəfsim! İstəyirsən Hüseyn susuz öləReklam olmaz !!!qəyya susuz ölə,sən su içəsən!