sandıqdan çıxardığı ağ bir çarşafa bükdü, çiyininə aldı, qəbiristanlığa tərəf getdi.

Məscidin küncündən dönərkən, kəndin böyüyünün və kəndlilərin özünə doğru gəlməkdə olduğunu gördü. Bir daha düyünləndi boğazı, cənazəsi çiyinindən sürüşərkən, düzlərinin üstünə çökdü, əllərini üzünə tutub ağlamaya başladı.

Əsəblə kəndin böyüyü yaxınlaşdı:

-Onu hara aparırsan, dedi. Qəbiristanlığa basdırım demə! Sağlığında biz çəkdik, bir də ölülərimiz çəkməsin o hərifin əlindən…

Qadın gözlərini çarşafın üstünə dikmiş, eləcə dayanırdı. Birdən qışqırmağa başladı, havalanmış kimi idi sanki. Sıxlıq, izdiham yanından qorxuyla uzaqlaşarkən, cənazəsini təkrar götürüb kəndin xaricinə doğru getməyə başladı.

Qan tər içində qalmışdı qadın, artıq adım atacaq halı yox idi. Öz-özünə;

- Buraya basdırım ölümü, dedi, kimsə burda narahat olmaz… Həmin anda bir ayaq səsi eşitdi, diksindi, bir çoban idi gələn. Qadın hər şeyi olduğu kimi izah etdi. Çoban çox kədərləndi, gözləri doldu.

- Dərd eləmə dedi, mən kömək edərəm sənə.

Bir çuxur qazıb cənazəni basdırdılar. Çoban məzarın başında dayandı, əllərini açdı, dua etdi. Qadın bir neçə çiçək tapıb, torpağın üstünə səpdi. Çobana dualar edərək evinə qayıtdı. Yorulmuşdu. Pəncərənin kənarına oturub uzaqlara baxaraq fikirə getdi. Elə orda da yatıb qaldı. Ertəsi gün səhər kəndin böyüyü imamın qapısını həyəcanla döyməyə başladı. Bir tərəfdən təpiyi vurur, bir tərəfdən də "İmam, İmam…" deyə qışqırırdı. İmam qapını qorxuyla açdı.

-Bir yuxu gördüm, dedi kəndin böyüyü, İmam, o heç bir şeyə yaramayan, o avara adam cənnətdə idi, mənə gülür, haqqım sənə halal olsun, deyirdi.

Yuxunu eşidən imamın üzünün rəngi ağardı, özü də eyni yuxunu görmüşdü. "Gəl, içəri gəl.." deməyə başlamışdı ki, kəndin dəlisini gördülər. Qaçaraq gəlir, bir tərəfdən də qışqırırdı:

- Demədimmi mən, demədimmi sizə, yuxumda gördüm, yuxumda…

Bir neçə kəndli buna bənzər yuxular gördüyünü söyləyincə qərar verdilər. Üzr istəyəcək, özlərini bağışlatmağa çalışacaq, bu