Günahkar bir adam idi. Ayıq gəzməzdi. Bütün kənd camaatı bu insandan şikayət edirdi. Ölsə də, xilas olardıq bu adamdan deyirdilər.

Bir arvadı vardı bu adamın, bir də özü. Uşaqları da olmamışdı. Kənd camaatı belə bir adamın nəsilinin olmadığına məmnun idi. Qadın isə ərinin halına kədərlənsə də səs çıxara bilməzdi. Otuz ildir evli idilər, döyərdi, əsəbləşərdi, hər gün biriylə dava edirdi. Amma əri idi, evinin kişisi idi.

Adam çox yaşlanmışdı. Öskürəyi yuxusunu bölür, iki nərdivan çıxsa təngnəfəs olur, titrəyən əlləriylə siqaretini çətinliklə ağzına aparırdı. Çox arıqlamış, qısa olan boyuyla bir uşaq kimi qalmışdı. Qadın əllərini açıb dualar edir, axır ömüründə olsun bu adamın halı bir az düzəlsin deyə yalvarırdı Allaha…

Adam bir səhər evdən çıxdı, lakin ertəsi səhər oldu qayıtmadı. Dan yeri ağararkən qadın ərini axtarışa çıxdı. Kim bilir yenə harda sızıb qalmışdı! Əvvəl kəndin üst tərəfindəki bulağın başına getdi tapa bilmədi. Yaxındakı tarlaları axtardı, kəndin dörd bir tərəfinə baxdı, yox idi. Evə gəlmişdi deyərək qaçaraq geri gəldi, xeyr, dönməmişdi. Günəş batmaq üzrə idi, tələ dəstəmaz alıb, namaza durdu. Duası bitmək üzrə idi ki, qapının döyüldüyünü eşitdi.

Gələn əri idi. Adamın üzü sapsarı olmuşdu. Öskürür, əliylə sinəsini işarə edirdi. Qadın ərinin qoluna girdi, güc bəla yatağa qədər apardı. Adam uzandı, arvadının üzünə baxdı, ağlayırdı. Qalxmaq istədi, haqqını halal et deyəcəkdi, sözünün sonunu gətirə bilmədi, başı yastığa düşdü. Ölmüşdü…

Qadın ərinin başında çox ağlayıb fəryad etdi. Bir az özünə gəlincə gözlərini sildi, çənəsini bağladı. Qalxdı, imamın evinə getdi.

- İmam… deyə hıçqıraraq, bizimki…

Söyləyə bilmirdi, amma imam vəziyyəti anlamışdı. Qadının üzünə baxdı, kəndlilər nə deyər deyə fikirləşdi, tərəddüd etdi.

-O adam bir dəfə belə məscidin qapısından içəri girmədi, qaldırmaram onun cənazəsini, deyib qapını bağladı.

Qəhr oldu qadın. Hara gedim, nə edim deyə fikirləşdi. Heç kəsləri yox idi, çarəsiz evə qayıtdı. Ərini yudu,