azərbaycanlılara qarşı bu metoddan istifadə etdiklərini vaxtilə qəzetlər yazıb. Lakin onlar at yerinə traktor və yük avtomobillərindən istifadə ediblər.


Vəhşi heyvanlara yem etmə
Bunun üçün məhkumu heyvanların saxlandığı qəfəsə atırdılar. Bu səhnə Azərbaycan tamaşaçısına “Sehrli xalat” filmindən tanışdır. Nizami Gəncəvinin əsərlərində də bu mövzuya toxunulub (burda isə cəzalandırılacaq şəxs pələng deyil, ac itlərin qarşısına atılır).


İlanların içinə atmaq
Bu metod əsasən, isti ölkələrdə zəhərli ilanların çox olduğu yerlərdə tətbiq edilib. Bu cəzanın da icrası vəhşi heyvanlara yem etmə ilə oxşardır. Cəza zamanı əsasən, gürzə və kobralardan istifadə olunur. Bu ilanların çaldığı canlılar cəmi bir neçə dəqiqə yaşaya bilir.


Fillə tapdalama
Bu üsuldan əsasən, Hindistan və ona qonşu olan ölkələrdə istifadə olunub. Edam zamanı məhkum yerə uzadılaraq əli və ayaqları bağlanır, üstündən fillər keçirilirdi. Bu üsul ölümlə yanaşı, işgəncə üçün də istifadə olunurdu.


Xalça
Edam zamanı məhkum xalçaya bükülür, daha sonra süvari dəstəsi nizamsız şəkildə xalçanın üstündən keçirdi. Çingiz xanın dövründə tətbiq olunan bu edam forması yalnız zadəgan ailələrinə “nəsib olurdu”. Bəlkə də “palaza bürün, el ilə sürün” məsəli də mənşəyini buradan götürür.


Baş yarma
Qədim Amazonlarda, Ekvatorial Afrika və Polineziyada bu edam metodundan istifadə olunurdu. Cəzalanacaq şəxsin başı qılıncla ikiyə bölünür və o bir neçə dəqiqə ərzində dünyasını dəyişirdi.


Divar hörmə
Məhkumu hava keçirməyən və işıq düşməyən otağa salırdılar (ubliet). O da susuzluq, aclıq və asfiksiya nəticəsində tədricən ölürdü. Yaxud da insanı tənha bir yerə qoyub ətrafına divar hörürdülər.


Diri-diri basdırma
Bu üsul zamanı cəzalandırılan şəxsi diri-diri torpağa basdırırdılar.


Qarın kəsmə
Bu metod ilk dəfə qədim Roma və Yunanıstanda istifadə olunub, Yaponiyada isə hara-kiri adlanırdı.


Oda atma
Bu edam növündə insanların əlini və ayaqlarını bağlayıb yanan odun üzərinə