, istəməsəniz də!.. Səni cox istəyirəm mama. Sağolun»

13:15… Geyinib evdən çıxdı. Məktubu stolun üzərinə qoymuşdu. Qapını bağlayanda sanki ürəyində bir rahatlıq hiss etdi. Çünki bu gün sevdiyi insana qovuşacaq. Artıq Tərlanın danlağından xilas olacaq. ƏN NƏHAYƏT XOŞBƏXT OLACAQ...

Pilləkanları tez-tələsik düşüb evdən uzaqlaşdı. Artıq hər şey geridə qalmışdı...

13:55… Elmlər Metrosunun qarşısında… Üzündə gülüş… Ürəkdə həyəcan...

14:10… Həyəcan… Artıq gözləyə bilmirdi. Bir qıza yaxınlaşıb telefonunu xahiş etdi. Fəridə zəng vurdu...4 zəng...cavabsız...Telefonu verib təşəkkür etdi...Yəqin yenə telefonu səssizdədi...gecikib… Tıxacdadı yüz faiz… İndi yəqin o da həyəcanlıdı...

14:35… Nəsə oldu Fəridə… Yüz faiz...Yoxsa niyə gəlməsin...Bəlkə avarya eliyib?.. Həmişə deyirəm ki, sürətlə sürmə… Ay Allah, qurban olum, Fəridə heçnə olmasın. Nə olur, mənə olsun. Ona heçnə etmə yalvarıram...

14:55… Bir oğlana yaxınlaşıb gözü dolmuş şəkildə telefonunu istədi, zəng vurdu… Artıq bağlı idi telefon...Deməli, bayaqkı zəngləri görüb, narahat etməyim deyə telefonu söndürüb...

15:55...Gəlmədi...Məhv oldum mən...İndi yəqin Tərlan oxuyub məktubu, anam ağlayır, qardaşım evi dağıdır...Niyə belə etdi ki Fərid?.. Niyə gəlmədi?.. Bəlkə görüşəcəyimizi unudub? Bəs indi mən neynəyim?!

16:20… Artıq dayanmağın mənası yoxdu… Məhv oldum mən...

Geri qayıdıb metronun qapılarına tərəf addımlamağa başladı. Birdən bir əl ona toxundu:

— Aytən?

— Orxan? Nə olub? Fəridə nəsə olub hə?

— Şeey, bilmirəm eee necə deyim...

— Avariya?.. Gözü doldu...

— Deyə bilmirəm. Bu məktubu oxu!

— Bu nədi axı? Fərid hanı? Niyə gəlmədi?

— Fəridə hecnə olmayıb. Məktubu mənə verdi ki, sənə gətirim. Bayaqdan durub kənardan baxıram. Fərid demişdi ki, gözlə, gedənə yaxın verərsən məktubu.

— Deməli, aldadıb məni...

— Aytən, üzülmə, hər şey düzələr.

— 3 saat məni gözlətdi və axırda da məktub yazıb...(oğlan uzaqlaşdı)… Bilirəm yazıb ki, məni bağışla, gələ bilməyəcəm. Bağışla ki,