xəstəxanasında, özü də həkimlərin mənə çox böyük ehtiyacı var. Onlara kömək etməliyəm..
Xəstələr arsındakı baş verən hadisələri hər axşam
baş həkimlə görüşəndə ona şəxsən bildirirəm. O
həmişə məni diqqətlə dinləyib nə isə qeyd edir. Mən
də sonra yenə onların yanına qayıdıram. Oğlum üçün də çox darıxıram, amma xəstələri də tək qoya bilmərəm. Onunla fəxr edirəm, O ki bu qədər xəstəni müayinə etdirir, onlara kömək edir. Bu
qədər xəstəni nankor övladları buraya atıb gedib.
Gör necə də nankor övladlar var həyatda heç bir
dəfə də gəlib soruşmurlar valideynlərini. Amma mənim oğlumsa məktub yazıb gəlmək istədiyini bildirir amma deyir ki, işləri çoxdur mütləq gələcək.
Amma məktubdakı xətt heç oğlumun xəttinə də
oxşamır. Özü deyir ki, kimsə yazır yəqin məktubu.
Bütün məktublarını hər gecə bir də başdan oxuyub,
qucaqlayıb yatıram. Bu yaxınlarda da görüşəcəyik. Son məktubunda deyirdi ki, xəstələr hamısı sağalsın, hamımız yenə əvvəlki kimi bir evdə
qalacağıq. Mən də o qədər sevindim ki, Necə də
xoşbəxt bir Anayam ki, belə gözəl, ağıllı, qayğıkeş
oğlum var. Canımm oğlum.. Can